17apr2014
 

Zondag 13 april

Het sportcomplex van de Rooms Katholieke Sportvereniging Pancratius ligt in het buitengebied van Schiphol. We kwamen er aan met een zeer vroege vlucht. Op het nog verlaten parkeerterrein stond een oude zwarte Mustang die zijn glorietijd moet hebben gehad toen Feijenoord nog internationale successen behaalde, maar die nu evenzeer in verval was als het Nederlands Elftal. In de kantine hingen al de posters voor het plaatselijke schlagerfestival met als hoofdgast ene Django Wagner. Over diens zangkwaliteiten zijn de meningen verdeeld, maar een opvallende gelijkenis met onze coach Amir viel wel onmiddellijk op. Het was vroeg, te vroeg eigenlijk voor Taba-begrippen, maar een bleek zonnetje brak door en een ieder vroeg zich af welke noten Amir nu op zijn zang zou hebben. De in de stand flink hoger gepositioneerde tegenstander begon van acquit af met pressing en goede combinaties en paal en lat behoedden ons, eerlijk is eerlijk, het eerste kwartier voor een achterstand. Gaandeweg echter speelden onze jongens hun jetleg van zich af. De van een langdurige blessure teruggekeerde aanvoerder Michiel en de op het middenveld heersende Rhett namen het heft in handen, resulterend in twee open kansen en een onterecht afgekeurd doelpunt. De rust brak derhalve aan met de brilstand.

Hoe Amir in de rust de jongens heeft toegesproken, of misschien wel heeft toegezongen, zal wel altijd het raadsel van de kleedkamer blijven. Vanaf het begin van de tweede helft echter werd de al eerder ingezette stijgende lijn tot grote hoogte gestuwd. De lucht was KLM-blauw en zelfs de vliegtuigspotters keken hun ogen uit. Er waren ragfijne combinaties, steekpasses, driehoekjes en diepteballen. Nadat Sven met zijn onnavolgbare slalombewegingen door de verdediging was gedenderd zorgde Jomme voor de 0-1. De opponent werd daarna op de pijnbank gelegd en op klassieke wijze uitgecounterd. Een dieptepass op de snelle Zeno: 0-2. Een splijtende opening van Rhett op Jomme: 0-3. Een snelle combinatie met Sven als eindstation: 0-4. Enkele subtiele boogballen van de geslepen technicus Faris hadden een beter lot verdiend. Een moment van flauwte en concentratiegebrek na een gevalletje van kramp bij onze rots in de verdediging Michiel zorgde daarna voor het enige tegendoelpunt, 1-4.

De laatste aria van Amir, alias Django Wagner, was er echter eentje om in te lijsten. Hij posteerde de zoneverdediger Elmer in de voorhoede. De eerste keer stuitte het schot van de ranke jongeling nog op de keeper, maar de tweede keer plaatste hij de bal met precisie in de bovenhoek. De eindstand van 1-5 was geenszins geflatteerd. Het schlagerfestival kon beginnen. Proost!

157

Een thriller van jewelste

Vandaag moesten wij tegen de nummer 3 van de competitie ‘Zeeburgia’. De club met de boomlange sterke jongens uit Amsterdam Oost. De coach werd al heel vroeg uit zijn bed gebeld met ’n vraag van één van zijn aanvallers ...
Lees verder