24apr2014
 

De vorige keer was die van de 10-0/1-1 bij hullie dus – de dag met zonovergoten velden te Taba – als er een dag van winnen was dan deze. En dat lukte op grandioze wijze. Wij scoorden er nu vijf en elk rekenkundig model leert ons dat de d*l**’s van Wilhelmina er dan 55 moeten maken om in de pas te blijven met de eerste ontmoeting; en dat lukte mooi niet. Ze maakte er maar elf !!! Dus goed gerekend betekent dat dat de hunnen er 44 te weinig maakten. En de wijen er vier meer dus hebben die dan met 49-0 gewonnen.

Maar ja, zoals JC al zei: als wij de bal hebben, dan hebben zij ‘m niet en dan kunnen ze er ook niks mee doen. En dat lukte niet altijd even goed. Want als de onzen de bal hadden dan deden ze er ook echt wel weer mooie dingen mee, soms te mooie dingen en dat leidt dan natuurlijk weer tot balverlies. En als de willies de bal hadden knalden ze hem er meedogenloos in. Gelukkig werd na hun derde het dekken – zoals bekend een onzer zwakke plekken – eindelijk effectief en werd Youss door Malinho op maat bediend. Van deze 1-3 genoten de kids slechts kort, maar ze kwamen meteen weer manmoedig terug met de bekende keiharde in de hoek van Arinho. 2-4. En dat was een mooie ruststand. Voor hen dan.

De trainers praatten gedurig in op de leeghoofdjes, aan beide zijden. Bij ons om het nu voor eens en altijd recht te zetten; de tweede helft winnen, daarmee de wedstrijd en zo van die kelderpositie te ontsnappen. Maar bij de willies werd er duidelijk gemaakt dat 10-1 en 4-2 echt wat anders is… En dus begonnen ze met een megalomaan offensief vanaf de eerste seconde. Volgens mij stonden de onzen nog niet eens terug op het veld of het was al 2-6! Ja, een uitroepteken is hier wel op z’n plaats. Maar, het werd spannend. Het leek wel of onze bijtjes in steekgrage wespen waren veranderd en geloof me; met je willie in een wespennest, dat wil je niet. Malo stond weer op de goede plek om de eerste aanvalsgolf met z’n linkse in te prikken. Het ‘kom op, kom op’ galmde over het veld, ‘dekke, dekke’ was op mute en met het ons eigen tik-tak-voetbal, dat, vanuit nowhere, elke wedstrijd weer vijf minuten naar boven komt, veegden ze hen van het veld. Iedereen was bij de les en deed mee. Ik ga niet alle namen weer intikken want er was geen speler die niet aan de kans rook. Behalve Marinho. Want hij maakte al deze goede inzet af met een mooie en een simpel effectieve inschuiver en een prachtige van afstand. 5-7, beste mensen, 5-7. En de trainers van de willies stonden met geknepen billen. Maar zoals wel vaker: doorpakken zit nog niet in het pakket. En dat leidde dus weer tot een potje kijkvoetbal waar de onzen goed in zijn: Kijken hoe hullie voetballen. En dan moet je Spiderman op doel zetten of je verlies pakken. 5-11.

E

147