31mrt2014
 

De Wilhelmina Vereniging Hortus Eendracht Doet Winnen was de volgende horde op weg naar het kampioenschap. Nadat ze verleden week met 1-1 tegen IJburg hadden gespeeld, hadden ze immers het eerste punt op zak, dus de weg naar boven lag open. Had ik de tijd gevonden om daar verslag van te doen had het vooral gegaan over de beschouwing dat ze toch zeker veel kansen hadden gecreëerd en: maar, het balletje moet wel in het net. Je hoort op zondagavond niet anders als je Studio Sport aanzette. Weinig verrassend. Maar helaas was de ziekenboeg gevuld bij mij thuis en ergens lag de tijd onvindbaar verstopt, dus die prachtige wedstrijd slaan we over. Ze speelden zoals op training geleerd, cool calm, collected. Meer zeg ik er niet over.

Nee dan tegen de club met de rare afkorting. (Wilhelmina vergat het en daarna wat?) Op een of andere manier rolde de eerste bal na een vreemde boog bij de tweede paal, tergend langzaam, alsof je al naar de herhaling zat te kijken, de lijn over. Ok, dan denk je: da’s snel en ook da’s k**, maar daar komen we wel overheen. Maar nee. Paniek. Iedereen rende op de bal af om het naderende onheil af te wenden, terwijl RoySimon eindelijk het positiespelen een beetje in de hoofden hadden verankerd. Dus kluitjes en geen dekking: 2-0. Ik zei kluitjes en geen dekking: 3-0 . Dan wil je eigenlijk de strijd even kunnen stilleggen om het nog een keer uit te leggen, maar het is geen ijshockey daar naast de Eden, dus dat kan niet. Daarom lekker door met het kijken naar de wedstrijd. En dan bedoel ik niet ons fans, maar ons zevental. Dus 4-0. Een Vermeertje van de keep: 5-0 en dan natuurlijk nog de zes-nul. Dus om nou te zeggen dat ze die eerste tien minuten goed waren door gekomen, nee.

De weg omhoog was niet echt begaanbaar gebleken, de koppies omlaag begrepen ik en de andere fans wel. Gelukkig was het lekker weer en konden we langs de lijn nog eens de hangende koppies van de onzen en de inzet die wegvloeit doornemen. Zo nu en dan gestoord door de volgende-nul. Na de break bleek dat het stilleggen van de strijd zijn nut afwerpt. Er werd weer goed overgespeeld, er waren weer schoten op doel van Kai, Marinho, Malo en Aris – en die ging er dan ook eindelijk in, want Aris scoort altijd. Kortom ze kunnen het wel.

Jaap was weer de rots in de branding, cooLouis dolde weer en Yousef bleef als kersverse aanvoerder het sleeptouw nemen. 11-1. Voor een cijferfetisjist toch een mooie uitslag. En wat er nou precies mis ging blijft een raadsel. Net zo mysterieus als al die lege parkeerplekken bij aankomst. Toen dacht ik al: Er klopt iets niet.

E

123