27jan2014
 

Bardienst. Meteen de eerste de beste keer dat het gras lonkte mochten we de bar etc. opzoeken. Maar dat dan pas om half elf in de wetenschap dat de kids ons gingen verwennen op veld 1, vlak onder onze neus, maakte alles goed. En al met al blijft er nog genoeg volk over om ’t zooitje naar de goal te schreeuwen. Zeker als opa langskomt om zijn keepertje eens een keer te zien in des voetbal’s natuurlijke biosfeer, de wedstrijd, en op zijn beurt weer wat veteranen langs de lijn krijgt. Kortom tijd voor de aftrap.

De verwachtingen, hooggespannen na een goed trainingspotje woensdag, werden meteen overtroffen. Cool, calm and collected speelde de boys de bal rond , mooie passes en lekker diep gaan over de flanken, het zag er mooi uit. Eerder meldde ik het al eens: het is een team en lekker in evenwicht. Nog maar een keertje applaus voor Roy en Simon dan. En het veldoverwicht dat de jongens creëerden, tot groot genoegen van ons en enige verbazing bij de Meteoren, leidde dan ook tot de vroege goal, die zoals U wellicht weet van collega verslaggevers bij Studio Sport, een daalder waard is (een daalder is een prehistorisch muntstuk, waarmee vroeger de eerste klap werd betaald – voor de jonkies onder ons).

Malhino stond voor de zoveelste keer weer eens daar klaar om hem beheerst de korte hoek in te prikken. Snel ging ik op zoek naar een papiertje en pen voor de aantekening. Niet alleen verrast door de snelheid van de eerste goal maar ook dromerig gemaakt door het schouwspel. Meteoor daarentegen was wakker en begon met een bijgezet tandje de weg richting Jack te zoeken. Natuurlijk stuitte dat op onze onverzettelijke verdediging die keurig werd geholpen door de meer goalgerichte jongelingen. Wij hebben Jaap, wij hebben Guy en Yous, wij hebben cooLouis. In welke combinatie ook, ze zorgen dat Jack schoon blijft. Behalve bij die ene uitval/doorbraak die tot de gelijkmaker leidde. Maar ondertussen hadden de onzen al zeker 3 loepzuivere kansen om zeep geholpen, zelfs die ene met een onzuivere lob. Slim en snel, dat zou ons onderscheidden van de vallende sterren uit Noord en er leek geen vuiltje aan de lucht. Kai is qua slim en snel een lust voor het oog, vooral omdat ie zijn hoofd koel houdt door het dragen van een muts, Cruyffiaanse genialiteit. Natuurlijk gaat het zoeken naar de tweede goal ook gepaard met risico, maar dat is dan weer mooi voor de keep die met een prima redding, ver voor het doel, een kers op de taart van solide zet. 1-1 rust.

De tweede helft was de mopperhelft. De ene keer liet Youssef iedereen verbaasd achter, het volgende moment stond ie op lijn 24 te wachten. En die komt daar niet langs. Arinho maakt een actie, maar ziet in z’n ooghoek niet goed waar het net is. Mopper mopper. Waar is de rust gebleven? Wij hebben Malo en Marinho, wij hebben Aris, wij hebben Kai, maar zonder rust hebben we daar niks aan. Wel lekker spannend want 2-1 en meteen 2-2 dus wachten op de beslissing. Er zou nog een goal vallen, maar aan welke kant? Wissels, vijftien caoches langs de kant waarvan er dertien teveel. Rust. Nou ja, je snapt het al, we kwamen vaak op en voor het doel, maar die ene denkfout werd fataal. Ik stond naast Simon en unisono klonk het “Kijk dan. Die daar. Uitroepteken” 2-3. Is dat jammer? Is dat jammer?? Nou, ja… Inderdaad. Jammer van het resultaat. Want met het vertoonde spel was iedereen blij. ‘Er zit progressie in’ in voetballingo. En toen we de Meteoren, een uit de kluiten gewassen stelletje zagen intrappen voor de match, waren we blij dat de onzen nog in de kleed waren, zodat ze niet te geïntimideerd hoefden te beginnen. Dus al met al een mooie morgen die tijdens dienst aan de bar onder een palm kon worden afgesloten. Volgende week naar IJburg. Moet kunnen.

E

139