02dec2013
 

Voor de ouders die van ver, dus niet op de fiets komen, is het altijd weer een tijdrovende klus om in de buurt van Eden te parkeren – tenzij je net als Bob zo’n echt 500’tje tot je beschikking hebt – maar de laatste bui trok net weg, de zon brak door en alle fietsers stonden al klaar bij de Tos-kantine. We togen op zoektocht naar het veld. Ergens achter het veld van Sranang lag een honkbalveld, maar ja we kwamen toch echt niet om te honkballen. En in het verre veld was werkelijk ook nog plek om te ballen. Na wat gesjouw met goals waren we dan klaar om de Tossers nog eens af te drogen.

Het nieuws zoemde toen al rond: Mika van hun E1 was gespot door Ajax; ja die daar, in dat rooie jekkie… Hij begint als reserve. En nog krijgen we vanaf de eerste minuut de ene aanval na de ander over ons heen. Tos gaat niet meewerken, zoveel is duidelijk. Het lijkt er eerder op dat ze iets goed willen maken. Maar we houden stand. Dertien minuten. Ze komen daarin zelf wel een paar keer voor het doel van die lange keep, maar in de 13 valt dan toch de 1-0. Zo’n goal waar van je zegt: niks aan te doen. Ten aanval. Goed zo. Maar dan zo’n spits – Mika stond binnen de lijnen – die uitbreekt en vanaf het midden (lijn is er niet) op de goal afkomt, de bal net iets te ver voor zich uit. En zelden zal een vader zich zo blij hebben gevoeld dat zijn zoon zo hard, zo ver van hem af rent. En hij had ‘m. Vlak voor de spits er bij kon gleed Jack ernaar toe en knalde ‘m weg. Dat zag er goed uit. Jack zat in de wedstrijd, wat later nog verdomd handig bleek.

Natuurlijk kapte Mika Guy en Kai – goed mee terug – en ja ook Jaap en Jack uit; 2-0. Ai. Maar een kleine achterstand houdt de onzen bij de les, is al gebleken. Dus ze bleven doorgaan de aanval te zoeken en uit een corner die Yous zodoende voor de goal deponeerde knalde Aris hem hard en de rechter onder. 2-1. Nu moet gezegd dat de balvaardigheid van de hunnen wel wat beter was, dus eenmaal eenmaal het veld over was het lastig voor Kai en Malo om de bal goed voor de bak te krijgen. Wel ging het spel lekker op en neer, de onzen kregen een hoger cijfer voor werken dan effect. En kregen vlak voor rust een lesje daarin. 3-1. Ondanks cooLouis, die je toch niet makkelijk meer passeert, lil’ devil.

Mooi pressiebal levert al snel de tweede van Arinho op dus we zitten weer in de match. En dan moet ik toch iets kwijt over de scheids. Had me voorgenomen het zo nooit te doen, maar deze. Zo’n slechte leraar die daarom dan maar adjunct moet worden met dat misleidende vriendelijke gezicht bleekjes rond zo’n brilletje. Wij waren te ruw. Nou dat mag wel in de krant. Bij deze dus. Wij de watjes van Taba zijn eindelijk toegetreden tot deze echte-mannen-sport en daar zijn we fier op, na al die jaren klagen. Yousef werd verkozen om het te ontgelden. Moest maar vijf minuten aan de kant. Om af te koelen, waardoor hij nog wat verder kookte. En wat had ie nou helemaal gedaan. Bullshit. En erger, zo haal je ze natuurlijk wel uit de wedstrijd Scheids, al de onzen. Maar goed Aris, Malo en Kai bleven stug de combinatie zoeken en achter hield Jaap de deur dicht. En zijn hand aan de kant. Net op het laatste moment weggetrokken zodat Jack de bal kon wegjassen. Anders was dat een pennantie geweest. Natuurlijk werd het 4-2 en zelfs 5-2 al stond Jack als een ‘dan staat er nog altijd van de Sar’.

Guillermo miste nog eens, want uiteindelijk kwamen ze toch weer vaak voor hun doel en uiteindelijk maakte Ari na goeie combinatie Yous – Malo – Aris – Kai – Aris zijn hattrick af met een leep geprikt balletje.

En toen we daarna lekkere broodjes kip enzo zaten te kanen in de kantine van Sranang, echt eens wat anders zo’n suri-sfeer met zon en thuis voorbereide smakelijkheden, waren we blij en tevree. Niet met de 6-3 natuurlijk, maar wel met het spel en de door de tegenstander als ruw omschreven onverzettelijkheid. Niet met zo’n scheids, maar wel met het feit dat we volgende week dat tegen TOG daar kunnen rechtzetten. En dan de overwinning kunnen vieren in de kantine van jawel Sranang.

E

126