12okt2013
 

Zo, we staan weer met de beide beentjes op de grond. Alhoewel we in de tweede helft liever met alle beentjes door de grond heen zouden willen zakken. Ik keek naast me en zag Simon zijn smartphone kantelen omdat ie breedbeeld weergave nodig had om de stand bij te houden.

Godsallemachtig nog aan toe.

En we kwamen er nog wel vol zelfvertrouwen naartoe. Dit Taba moet zelfs de nummer 1 wel aan kunnen. Het wordt geen leuk verhaal, maar ja ‘s avonds de man, ‘s morgens de man.

Een ding moet ik van te voren wel even zeggen. Die gozers van de Middenmeer, waaronder een paar die we bij het TOS-toernooi goed partij gaven, hebben een trainer die het bij Heerenveen heeft geleerd en die heeft de zaak goed voor mekaar. Wij hebben hetzelfde met Roy gezien. Ze gaan met flinke stappen vooruit, maar de Geuzen zijn duidelijk verder. En het begon nog niet zo gek. Natuurlijk is Voorland lastig te bereiken, maar er was nog best tijd om wat op te warmen en tactiek te bespreken. ‘T is natuurlijk nonsense om te zeggen dat dit nou komt van te laat verzamelen.

Eenmaal op het veld, kwamen de kids al snel gevaarlijk voor de goal en de bal net naast ontlokte ons vrolijke ouders een welgemeend whhaaahhahh. Na hun tegenaanval stond het 1-0. Het zag er heel simpel uit en dat was het ook: net echt. Dus waagden de kids zich aan de inhaalactie en ja, weeeeer net voor langs. Moe nie gekker worren.

Uittrap, gevecht om de bal wat acties op het midden veld (het is niet echt een meer meer waar ze spelen) en dan zo’n mooie pass naar een vrijgelopen Geus en ja hoor bal in het net, Jack op de grond. Sta op. En dan kan je nog denken; zo gek gaat het nog niet, jammer dat ze er bij ons niet in gaan, maar… er begint toch wat onzekerheid in te sluipen.

Jaap nog steeds de noeste onvermoeibare, naast Youssef met z’n enorme inzet, de nauwgezette supersnelle Gui met voor zich de al net zo snelle, technies vaardige Kai de handige Luiz aan de andere kant van ‘grote stappen Arinho’ de weer teruggekeerde Marinho… Het was er wel, maar allemaal te stroef. Ze moeten ook niet zo vroeg het veld op, de onzen. Tja en als Malinho niet ziek was geweest had ie zeker die derde ‘net niet bal’ hun doel ingewerkt. Drie keer net niet en hun derde gewoon hard in de kruising.

Rust was nu echt uit de ploeg en de rust was nog ver weg, maar er werd toch nog geknokt en in de rest van de eerste helft speelden we 2-2 gelijk, door twee keer raak van Aris. Denk je nog: nou met een beetje geluk was het 5-5 geweest. Maar geluk dwing je of. Net niet telt niet.

Terwijl de Geuzen aandachtig luisterden naar hun Held uit Heerenveen, probeerden Simon en Roy de aandacht van de onzen te hebben. Dat moeten ze toch echt beter leren, die aandacht. Misschien moeten we daar thuis wat op trainen.

Dan nu de tweede helft. Na een minuut stond het 6-2 en knikten de kopjes. Al snel de 7de eroverheen. Er bleef blubber over van wat eens veelbelovend voetbalverstand in wording was – in koppen, die van de kippen gescheiden waren – bij de onzen. Zwaar van alle ellende blijven ze niet eens meer hangen. Aanwijzingen van het coachend team vallen plets op het kunstgras, de spelers beginnen naar elkaar te wijzen, schouders zijn nergens meer te bekennen, niets lukt… Het verlossend fluitsignaal. 11-0.

We verloren de tweede helft met 11-0. Dat maakt samen 16-2. Das twee keer zoveel als Ned-Hon. We gaan hier niet te lang bij stilstaan.

Trainen, wat vakantie, weer trainen en ze beginnen aan het rijtje mindere goden in onze competitie. Want deze uitglijer moeten we dan maar vergeten; ze kunnen nog steeds Best of the Rest worden. Dus dat gaan ze doen.

Groet, Erik

122