29sep2013
 

Het zijn turbulente tijden voor de kids van de E2, want met twee gespeeld en zes punten overkomt ze iets wat je het beste kunt omschrijven als volslagen nieuw. De jaren hiervoor was de koude winter reeds voorbij als de droom van dat eerste puntje nog steeds hinderlijk boven het team hing als een vraagteken: “hoe kan dat nou.” Met een ? dus.

Dit jaar zijn we goed begonnen met patat en hamburgers en biertjes voor ouders, plus wat wijn, en stuwende inzet van het coaching team, Roy en Simon, om het negental tot team te builden. Dus bij een lekker zonnetje waren we, te vroeg maar op tijd bij het intimiderende complex van Zeeburgia aanwezig, vol hoop maar ook een beetje zorgelijk, om de tactiek door te nemen en op te warmen.

Drie punten op zak, maaaar Zeeburgia uit… de rest kun je zelf wel invullen. Altijd lastig – inderdaad.

Wij konden het doel veroveren met de zon in de rug en nadat de ouders allen achter de hekken waren gedirigeerd (daar zijn die dus voor) kon Eric op zijn fluitje blazen voor het begin. Naast Roy stond onze wissel – Marinho was er helaas niet bij vandaag – en bij hullie zat een compleet reserve elftal paraat. Dat voorspelde al weinig goeds. En die gozers begonnen gelijk fanatiek aan te vallen. Een schot naast , een redding van Jack en wij lieten ons niet kisten. Wij verschenen ook bij hen voor het doel waar helaas een goed, groot keepertje instond. En toen ineens kwam Arinho van rechts opstomen met zijn lange passen en pats in de verre hoek. 1-0 voor de bezoekers. Dat mocht wel duidelijk op een groot scorebord, maar bij gebrek daaraan werd het in ons geheugen gebrand.

Nou ja, zij wisselden wat en zochten de aanval waar zij toch een onverzettelijke linie tegen kwamen, want als het Youssef niet was dan was het Jaap wel en op rechts is ook de snelle Guilinho moeilijk te passeren. Wij waren vrolijk langs de kant. En dat Jack goed uitkwam maar de gelijkmaker niet kon voorkomen deerde ons niet echt. Na een kwartier nog steeds gelijk, de oostenwind die niet kwam en volop zon, het was een goed begin. Jaap eruit, Luiz (Louis) erin en zij wisselden ook weer wat, en “kom op, kom op” daar gingen ze weer. Ze spelen lekker over en het werd beloond door een fraaie van Malinho van af links.

Malo is onze enige linkspoot en die linker knalt er lekker op los. 1-2. En dan nog bijna eentje van Kai, daar kan ik echt ook geen inho van maken, met de rust in zicht komen wij lekker voor hun doel … Dus een counter waarbij de bal precies tussen de lat en de vingertoppen van Jack paste. 2-2 – rust – limo – peptalk.

Terwijl wij langs de lijn ( achter dat hek dus) filosofeerden hoelang we dat tegen de 14 van Zee konden volhouden had Aris hem er ineens weer inliggen. Kai als spits en verdeler en dan lekker scoren bij het naar binnen komen. Lekker. Maar spannender dan Studio Sport, dat wel. Zij van Zee werden zelf natuurlijk ook zenuwachtig, gingen mopperen en bleven veel op de grond liggen, zelfs als onze onverzettelijkheid daar weinig mee van doen had, en schoten nog wat over, één keer raaakelings en wat naast. Maar het werd 3-3. En daar konden we mee leven. Kai mocht wat rusten en zij van Zee wisselden nog wat. Maar met Luiz en Guilinho op rechts heb je echt veel snelheid. En Jack kon ze goed vinden bij de uittrap. Dus een paar minuten voor tijd speelde Guilermo Louis aan en zijn schot vond de vingertoppen van hun keeper en in de rebound de linker van Malinho.

3-4. 3-4. 3-4. Dat is dus vier-drie voor onze kids. Met nog een paar minuten… Het vriendelijke fluitsignaal.

Groet, Erik

119