13jun2009
 

13 juni 2009

Laatste wedstrijd van het seizoen. En die hoor je te spelen tegen een club waarvan je van te voren weet dat het feest wordt: NFC/Brommer. Eerder al twee keer gespeeld tegen de F4, vandaag tegen de F3. Ontzettend leuke ouders, sportieve en balvaardige spelers, en altijd in voor een stevige pot écht voetbal. Een team naar mijn hart. De derde interland dit seizoen voor ons, want het merendeel van de spelers van NFC kwam uit Engeland.

Het is bijna niet te geloven wat voor een enorme ontwikkeling jullie hebben doorgemaakt. Hadden we het de eerste helft van het seizoen nog over de 10 minuutjes die jullie ijzersterk speelden per wedstrijd (da’s natuurlijk niet echt genoeg, ging dus geregeld mis), tegenwoordig hebben we het langs de lijn over overspelen, diepte zoeken, in de ruimte dekken, pressie voetballen, ga maar door. En soms net wel, of net niet winnen. Laat ik met de deur in huis vallen: vandaag 0-1 verloren. Maar, wat weer een groot, groot, groot genot om naar jullie spel te kijken! M’n zaterdag kan eigenlijk niet fijner beginnen, geloof me. En dat geldt voor meer ouders. Aanvallend heb ik jullie werkelijk niet eerder zo sterk zien spelen. En wen er alvast maar aan: het gevoel wordt anders naarmate je als team beter wordt. Als je boven de 10 (en soms 20) doelpunten om je oren krijgt, dan kun je het gek genoeg nog snel naast je neer leggen: “zat er gewoon niet in”. Maar 0-1 verliezen kan meer pijn doen, zeker als je als jullie van de eerste tot de laatste minuut oogstrelend voetbal laat zien en tot op het tandvlees gaat om een goal te forceren. Petje met een hele, hele diepe buiging af!

Iza startte de eerste helft op goal, en dan weet je, daar houden we de boel dan wel droog. Heerlijk, je kunt echt zorgeloos de aanval kiezen met zo’n kanjer op goal. En de tweede helft? D’r gaat een knop om: de laatste die haar poot terugtrekt uit een gevaarlijk uitziende scrimmage is Iza. Snoei- en snoei hard en een heerlijke aanvallende stijl. Sem, die we de laatste maanden zien groeien van een soms wat statische spits in één die ook op andere plaatsen in het veld de strijd opzoekt. En altijd weer de diepte zoekend, tegenwoordig ook met mooie passes. Paar grote kansen gehad, waaronder een kanonskogel op de paal. Mint gaat volgend jaar de bühne op, gaat in een opera spelen. Dat noemen we nu multi-getalenteerd. Op het veld heeft ze een unieke kwaliteit: zo’n ontzettend goed gevoel voor de ruimte, daar kan eigenlijk iedereen een voorbeeld aan nemen. Tegen soms een overmacht aan spelers kiest ze werkelijk altijd de goede positie en is daardoor bijna onpasseerbaar. En ook geen been terugtrekken hè! Rafi, tsja, Rafi. Krijgt steeds meer feeling met z’n vaardigheden: fysiek enorm sterk in de verdediging, maar tegenwoordig ook ontzettend goed z’n aanvallende momenten kiezend. Let op, Rafi’s ontwikkeling gaat hier bepaald niet stoppen.

Gijs, een goeie vriend van Maas, was te gast, speelde voor het eerst mee met ons. Bij DRC één van de spelbepalende spelers, bij ons een identieke rol: een genot om naar zo’n echte voetballer te kijken. Bracht puur voetbal in onze ploeg! Maas, één van onze meest veelbelovende spelers. Balverliefd in de goeie zin van het woord. Ik zie en voel Maas opleven als ‘ie aan de bal is, daar staat hij voor op het voetbalveld, hij kent dan geen enkele twijfel over z’n grote kwaliteiten, heerlijk. Z’n trucendoos wordt ook steeds groter, ik sta geregeld met verbaasde ogen naar z’n acties te kijken. Oh oh, en wat zijn die hoekschoppen een genot! Ook Joep was weer te gast. En Joep moet je zien. Want Joep kun je niet in woorden vatten. Wat een wonderbaarlijk groot talent. Joep kun je midden in een stormachtige nacht wakker maken om een potje voetbal te spelen. Ik heb werkelijk nog nooit een F-pupil gezien die op snelheid zo’n groot balgevoel heeft: de bal lijkt vastgeplakt aan z’n schoen. Onze laatste gast, Nicky. Een vriendje van Sem die volgend jaar bij Geuzen Middenmeer gaat spelen. En laat ik één ding zeggen: ik hoop niet dat we tegen zijn team spelen. Nicky doet me heel erg denken aan de Willy van de Kerkhof, overal loopt ‘ie gaten dicht, is voor de duvel niet bang (soms zelfs wat gemeen) en een enorme aanvallende intentie. Niet voor niets te gast gevraagd. En wie mis ik dan nog? Ha ha! Jip. Oh, als ik die vergelijk met het begin van dit seizoen. Een voetballer pur sang is ‘ie geworden. Volgens mij is Jip nu echt rechtsbenig geworden, en de bal z’n grootste vriend. Jip op volle snelheid met buitekantje rechts langs een tegenstander: er is eigenlijk niets dat me meer vreugde brengt. Wat een slimheid, gezonde agressie en voetbal brengt hij in onze ploeg!

NFC, ik hoop dat we nog vaak tegen deze fijne voetbalploeg spelen, won dus met 0-1. Maar spelers, nogmaals, mijn weekend begon weer met een fantastische pot agressief en aanvallend voetbal. Kan me geen leukere start voorstellen! Tot volgend seizoen maar weer, we gaan dan als Taba F3 de Amsterdamse velden onveilig maken…

Maas, technisch hoogbegaafd, maar daarnaast
bikkel- en bikkelhard.

Jip, buitenkantje rechts, links om de tegenstander.
Een genot voor de voetballiefhebber.

Sem, uit alle hoeken, op volle snelheid,
vuurt geen schoten maar kanonskogels.

Nicky, Russisch voetbalbloed van beide kanten,
gemengd met Hollands vernuft.

Gijs, puur voetbal. Zoals het gespeeld hoort te worden.

Iza, een speler naar mijn hart. Passie voor het spel.

Joep, geen woorden en geen foto’s.
Alleen langs de lijn geloof je je ogen.
Wat een briljante techniek!

Mint, voetbalslim en altijd in balans.

En ten slotte Rafi: een jongen waaromheen
je je elftal wilt bouwen.

146
146