13mei2009
 

13 mei 2009

Oeijoeijoejoei… In de avond, een aantal kanjers die ontbreken, wij nog geen competitiewedstrijd gewonnen (wel een fantastisch gelijkspel) en dan… dan tegen de nummer drie in onze competitie (eerder 10-2 en 8-0 van verloren). Belooft heel, heel erg weinig goeds. Al dagen koude rillingen op m’n rug, met slecht slapen `s nachts, en op woensdagmiddag pakken donkere donderwolken zich al in m’n hoofd samen. Beste spelers, eerlijk gezegd was ik het liefst om zeven uur met m’n hoofd onder de dekens in bed gaan liggen, in ieder geval ver weg uit de Taba F6 wereld. Niet omdat ik jullie niet een ongelooflijk goede groep voetballers en leuke kinderen vind, maar ja, tsja, eerlijk gezegd gewoon omdat het zo volstrekt uitzichtloos leek die laatste competitie wedstrijd.

Rond zessen toch maar inpakken met Sem, en daarna Rafi en Thomas ophalen. Mmm, klopt niet helemaal: ze hebben er zin in, en zitten lekker te klojo-en achter in de auto. Toch echt gezegd dat `t een zware pot zou worden. Zouden de ouders het niet doorgegeven hebben? Bij TOB is Maas er al. Mmm, heeft er ook al zin in, begint meteen een lekker balletje over te schieten met Sem, Rafi en Thomas. Nou ja, kinderen, zullen we maar zeggen… snappen nog niet helemaal wat er in de echte wereld gaat gebeuren. Komt opeens Piet met z’n vader Jaap bij bij TOB het parkeerterrein oprijden: “hai Remco, leuk, lekker voetballen”, en springt in m’n armen: werkelijk, met grote ogen van plezier. Even daarna: Iza en Timo, met lachende snoepmonden. Weet meteen dat Timo rennend kan plassen in de bosjes! Klasse Timo, maar volgende keer wel graag je handen wassen (Rene lachend: “opvoeden, wat is dat?”). Dit is helemaal, maar dan ook helemaal niet de juiste instelling kids. Komt Hans met z’n vader Edward er nog ‘s aan, ook al lachend. Potjandorrie, weten ze dan niet dat we één van de zwaarste potten aller tijden voor de boeg hebben?! Dit wordt niet 10, niet 20, niet 30, maar veel meer tegen 0. Een vernedering, een blamage, de eerste wedstrijd zonder verslag.

Na een korte bespreking gaat het fluitsignaal. Iza op goal, Timo samen met Rafi en Thomas in de verdediging. Hans, Sem, Maas op ‘t middenveld, Piet in de spits. Fantastische opstelling, maar volstrekt kansloze pot. Wachten op de eerste tegengoal. Opeens valt m’n oog op de zijlijn: alle trainingen bij TOB zijn afgelopen, en spelers, ouders en trainers van TOB staan hun pupillenteam aan te moedigen, zoveel publiek hebben we nog nooit gehad. Om toch iets te doen begin ik als coach tegen beter weten in aanwijzingen te geven…

Een onwaarschijnlijk bloedstollende eerste helft voltrekt zich. TOB blijk nog een tikje beter dan verwacht en lijkt de pot al snel naar zich toe te willen trekken. Talentvolle spelers, vlot combinatiespel, prachtige acties, snoeiharde schoten, maar wij komen langzaam maar zeker in een soort van onwerkelijke droom terecht. Iza ranselt met ongeëvenaarde flair de ene bal na de andere uit haar goal, Timo jaagt de tegenstander met een lach de stuipen op het lijf, Rafi voetbalt alsof `ie uit de B-tjes is geleend, Piet neemt soms even rust, maar in acties is `ie de hongerige leeuw die we uit heel erg enge sprookjes kennen, Sem voetbalt zoals voetbal gespeeld moet worden, een 10 met een griffel, Maas z’n lach is in een grimmige grijns veranderd en bereikt een nog niet eerder gehaald nivo, Hans gooit de ene truc na andere uit z’n toverdoos en Thomas… Thomas speelt het spel als geen ander: ontspannen, elegant, maar bikkel, bikkel en echt bikkelhard, niemand ontziend. Een wereldteam. De koppies bij TOB gaan strakker staan: dit was helemaal niet de bedoeling. Hoogstaand voetbal en harde schoten op ons doel leveren geen resultaat: 0-0 in de rust. Met dit resultaat voel ik me op een andere planeet.

Kids, denk ik, prachtig gespeeld, maar terug naar de werkelijkheid. Schade beperkt houden, we gaan nat maar laat het niet kletsklieder worden. Wederom begin ik spelers op hun posities te wijzen. Edward, Rene, Jola, Michael en Jaap doen hun ouderlijke plicht langs de lijn: overstemmen het volledige TOB publiek op meesterlijke wijze. Sim heeft z’n step zelfs even voor step gelaten en moedigt z’n broer Maas hartstochtelijk aan. Maar het gemis van onze ijzervreters Jip, Flint en Dries moet ons op gaan breken (over Zouhair en Mint nog niet gesproken). En ja hoor, na zo’n 10 minuten valt íe: 1-0 voor TOB. Oppakken, spullen pakken, ritsen dicht, auto’s starten, pyama’s aan, en snel naar huis. Tanden poetsen en snel vergeten. Prachtig resultaat toch al?! Maar dan: ogen worden dof, schuim wordt zichtbaar op de lippen, een angstaanjagend gegrom klinkt hol uit de monden, en extra spanning tekent zich af op de spieren. Kalm aan, dit hoeft nu ook weer niet. Geestelijk niet gezond, morgen moeten we tenslotte toch weer naar school? Maar binnen een minuut gebeurt het meest onmogelijke: na een fantastische interceptie op ons ijzersterke middenveld wordt Sem vanuit de hoek richting goal gestuurd. Eén opdracht, één focus, één ultieme sprint resulteert in een droge, maar harde en geplaatste schuiver naast de keeper: 1-1. De vreugdeuitbarsting die volgt is niet te beschrijven. Het lijkt alsof de wedstrijd is gespeeld, maar ho ho, nog 10 minuten te spelen. Zal vast nog een tegengoal vallen, blijf dus die schade beperkt houden. Ons team speelt 10 minuten voor de poorten van de hel (kids, zeg maar het huis van die rode mannetjes met hoorntjes, erg eng, laten we het daar maar bij houden), met de deur wagen, maar dan ook wagenwijd open… Ballen op de lat, op de paal, tegen de knoertharde vuisten van Thomas (Iza speelt inmiddels werelds op ‘t middenveld), de pollen gras vliegen om m’n oren: er is geen woordenboek met woorden die de strijd op het veld kan beschrijven. En dan, het vingertje van de scheidsrechter gaat omhoog: nog 1 minuut te spelen. Het zal toch niet echt waar zijn, een gelijkspel tegen zo’n talentvolle en goede ploeg?! Opnieuw een schot op onze goal, Thomas houdt `m klemvast in z’n knuisten. Maar in plaats van rust te nemen ziet hij ruimte achter TOB’s verdediging, en met een gigantische knal en enkele stuit plaatst hij de bal panklaar in de voeten van Sem. Nog 20 meter van de goal, met razendsnelle verdedigers sprint `ie richting het doel. En dan, dan gaat alles in slow-motion. Althans, in mijn hoofd. Sem kijkt op, ziet een gaatje waar zelfs een muis niet doorheen past, en scoort… Onwaarschijnlijk, 1-2 voor ons, en nog 10 seconden te spelen. Hans, Thomas, Piet, Sem, Iza, Maas, Timo en Rafi bijten hun laatste melktanden stuk tot een schril fluitgeluid onze droom werkelijkheid maakt. Jajajaja, onze eerste drie punten…

In de pocket, in de tas mee naar huis! En daar liggen ze nu nog…

De foto’s volgen nog

125
125