21feb2009
 

21 februari 2009

Een paar maanden geleden hadden we met z’n allen een ere rondje rond sportpark Drieburg gelopen na een wedstrijd als die tegen Jos. Net aan verloren (4-2), maar mét overwinningskansen, zeker toen het 3-2 stond en de vlam in de pan moest slaan! Ik vind het grote klasse hoe jullie je als voetballers ontwikkeld hebben, petje af. Alleen, er zat tegen Jos nét iets meer in…

Laten we beginnen met de pannekoeken. Even rekenen: 2 doelpunten voor x 4 pannekoeken is 8, 4 doelpunten tegen x 1 pannekoek is 4. In totaal tegen Jos dus 4 pannekoeken verdiend. Plus de 8 van de wedstrijd tegen Tob… We zitten volgens mij op bijna op de helft van een nieuw pannekoekenfeestje: 12 pannekoeken tot nu toe.

De wedstrijd. Ik doe het niet vaak, maar vandaag pik ik er één uitblinker uit. Dries. Wat een ongelooflijke energie, kracht en goed voetbal liet hij zien. En dat twee helften lang, heerlijk om naar te kijken. Grote klasse Dries! Verder Sem met twee werkelijk prachtige doelpunten, Jip weer als vanouds een hoog nivo (wordt een beetje saai), Piet met een paar goeie onderscheppingen, Rafi technisch en controlerend, Maas met prachtige trucen en goed vooruitdenkend, Iza weer zeer onverschrokken en mooie acties en tenslotte Flint op het gebruikelijk nivo: bijzonder scherp spelend (heel, heel slim).

Het spel ging lekker op en neer en er waren kansen over en weer. Onze erg goed keepende spelers Rafi en Maas (grote complimenten mannen!) met hun verdedigers konden niet voorkomen dat we telkens 1 doelpuntje achter stonden. Normaal gesproken hoeft dat geen enkel probleem te zijn: rammel de bal snel naar voren en er ontstaat altijd dreiging voor de goal van de tegenstander. En dat we scoren kunnen, dat weten we nu wel! We kwamen 5 minuten voor tijd op 2-3: ik zag het even helemaal zitten…

Maar op zo’n moment hè, dan moeten er hoorntjes op jullie hoofd groeien, moet de baard in de keel schieten, moeten jullie gaan grommen en loeien, moet het kunstgras opgevreten worden (pas op, niet doorslikken!), moeten er haren op jullie tanden groeien, moeten de sokken omlaag en de mouwen omhoog, en moeten jullie als team de punten voor de poorten van de hel proberen weg te slepen! Maar we konden ‘t net niet, nét aan niet.

Hieronder twee foto’s die lieten zien waarom dat net niet lukte: één tegen Tob waar we als team elkaar continu hielpen en ondanks het verlies onze allerbeste wedstrijd voetbalden, en één tegen Jos, waar dit net iets te weinig gebeurde. Vroeger (opa vertelt) heb ik eens met een team dat erg op jullie leek in een echte wedstrijd van het tweede elftal van Ajax gewonnen: 1-0 voor OVVO (Op Volharding Volgt Overwinning). Ajax (met van der Sar, Edgar Davids en een heleboel heel goeie spelers) was veel en veel beter, we werden helemaal dol gespeeld (ik zelf heb bijna geen bal goed geraakt), maar we werkten als paarden, hielpen elkaar in elke hoek van het veld en knalden alle ballen zo hard mogelijk naar voren. Dit soort dingen kunnen jullie echt ook!

Nou ja, jullie beginnen me steeds meer te kennen als een oude knorrepot. Maar let wel hè, dat is alleen maar omdat jullie zo goed gaan spelen dat de eerste overwinning steeds dichterbij komt! Het is echt, en dat moeten jullie geloven, heerlijk voor mij en de andere begeleiders om met jullie samen te werken. Daar hoort soms een beetje knorren ook bij! Zelfs bij onze beste uitslag tot nu toe.

We stonden, zowel voor als achterin, te vaak alleen.

Spelend tegen Tob: dé perfecte opstelling! Niet te dicht bij elkaar, maar wel allemaal op de goeie plaats.

Ja ja, dit beginnen we te leren! Er wordt natuurlijk soms héél goed gespeeeld.

Maar dit zagen we te weinig: knal naar voren, en vragen om de bal. Hoewel je dat beter niet met je vinger kunt doen, maar juist door in beweging vrij te lopen. De bal komt vanzelf wel naar je toe.

91
91