15jun2008
 

Voetbal & Seks

#207 – juni 2008

Het is zaterdagmiddag. Buiten zingt een nachtegaal. Ik ga voor het raam staan en probeer hem te ontwaren. Ergens in die struiken langs dat stoppelveld, daar moet hij zitten. De ruíseñor noemen ze hem hier. De herrie-meneer, vrij vertaald. Uit deze naam blijkt dat hij in deze contreien een stuk algemener is dan bij ons. Een poëtische naam als de nachtegaal geef je natuurlijk alleen als zo’n beest een beetje bijzonder is. Niet als hij de godganse dag in je oren staat te tetteren. Moet je horen. Wat een variëteit. Dan vraagt Ana: “Wat sta je daar dromerig te kijken. Zit je soms weer aan voetbal te denken?” “Nee, eigenlijk niet, ik dacht aan die andere grote hobby van me.” “Oh?” “Ja, vogels.” Ik strek me uit naast haar op het grote bed en zeg: “Het is heerlijk om hier te zijn.” “Ja.” “Want het barst hier werkelijk van de nachtegalen.”

Buiten gaat het kwinkeleren onverdroten voort. ‘s Avonds wandelen we door Medina de Rioseco. Het getiktak van onze voetstappen echoot tegen de middeleeuwse huizen. We vinden in de schaduw van een galerij een fijn klein terrasje waar we een welverdiend wijntje drinken. We verwonderen ons over de ouderdom van de houten balken die de galerij ondersteunen. Dan vraagt ze: “Moet je niet Arthur een berichtje sturen om de uitslag te weten van de wedstrijd?” “Oh ja.” Ik pak mijn mobiel en verstuur het vertrouwde bericht: “En?” Het antwoord blijft uit. De jongens van TABA 3 zullen de laatste pilsjes wel al genuttigd hebben. Iedereen zit thuis of in een restaurantje te eten. Vermoeid en voldaan na de laatste wedstrijd van het seizoen. We bestellen nog een wijntje en wat tapa’s. Langzaam neemt de duisternis bezit van Medina de Rioseco.

De volgende dag wandelen we in de schaduw van de vele bomen langs het Kanaal van Castilië. In de 18e eeuw gegraven om het Spaanse graan naar de noordelijke havens te vervoeren, zo staat op een informatiebord te lezen. Het vormt nu een groen lint door de dorre Castiliaanse hoogvlakte. Schitterend. Ik voel het trillen van mijn mobieltje. Een bericht van Art. “Goed nieuws?” vraagt Ana. “Ze hebben verloren en de jonge Vincent kreeg het wedstrijdformulier.” “Vincent?” Ze dacht toch alle spelers van het team onderhand wel te kennen. “Onze jongste speler. Doorgestroomd uit de A-jeugd. Met zijn komst en die van Ricardo en Danny is onze gemiddelde leeftijd dramatisch gedaald.” Even verwerkt ze deze belangwekkende informatie. Dan vraagt ze: “Is dat nu ook een nachtegaal die daar zo zingt?” We staan stil en luisteren nauwlettend toe. Geen twijfel mogelijk.

Rolando de Corazón

98