21mrt2008
 

Voetbal & Seks

#204 – maart 2008

“Jongens, ik ga nu echt weg, hoor,” zei Freek. Hij maakte een vaag groetgebaar en liep met zijn tas onder zijn arm in de richting van de uitgang. Even bleef hij weifelend staan, keerde zich om en leek nog wat te willen zeggen, maar bedacht zich en liep uiteindelijk met een steeds vastberadener tred door. Wij stonden er wat ontredderd bij, daar buiten voor de kleedkamers van TABA tijdens de rust van de wedstrijd tegen De Meer. Hoe moest dat nu verder? We misten al onze Pieter en Koen en nu ging onze spelverdeler ons ook nog verlaten. “Waar gaat hij eigenlijk heen?” vroeg Jos nog. “Zijn kinderen ophalen, tja, de opvoedtaken combineren met een voetbalcarrière valt nu eenmaal niet mee,” antwoordde Richard.

Toen volgden de beraadslagingen over de te volgen strategie en de bijbehorende opstelling. Zaken waarover normalgesproken Freek het laatste woord heeft. “Ik ga wel midmid lopen, samen met Hennie,” opperde Corazón, “want met mijn loopvermogen en Hennies techniek vormen we samen bijna een Freek.” Er werd bedenkelijk gekeken. “Maar jij trekt al zo goed de gaten op links,” besloot Ruud, “laat Ricardo nou maar in het midden lopen.” “Als hij dan maar niet de vrije trappen neemt want dat kan hij helemaal niet!” riep Danny met schelle stem. Bevreemd keken de anderen hem aan. “Maar gelukkig heeft hij goede vrienden die hem dat vergeven,” sprak Henk zalvend.

Natuurlijk was het de tweede helft een puinhoop. Chaos troef. Het ontbrak ons aan automatismen, zoals dat ook wel heet. Tot onze grote verbazing hielden we de wedstrijd op 0-0. Na afloop werd dat vooral geweten aan het kopieergedrag van de jongens van De Meer die, onder de indruk als zij waren van het surplus aan levenservaring bij hun tegenstanders, ook besloten te strooien met foute passes en onmogelijke passeerbewegingen. Zelfs protesteerden ze niet toen onze eigen Wil een rode kaart trok voor het beledigen van de scheidsrechter met de woorden: “Ik laat me geen lul noemen; ik heb geen gaatje in mijn hoofd!” De humor ontging de jongens van De Meer. Zij hadden slechts verwijten over voor hun teamgenoot die zich met gebogen hoofd naar de zijlijn begaf. “Waarom riep je dat nou? Dat is toch nergens voor nodig!” Voorzichtig informeerde Wil toen bij Corazón: “Heeft een scheids eigenlijk al eens het wedstrijdformulier gekregen?”

Na afloop dronken de mannen van TABA 3 hun biertjes in de kantine. Nieuwsgierig keken zij naar Corazón. Wanneer komt hij nou met dat formulier? Wil vertelde nog eens in geuren en kleuren over het moment van de rode kaart. Anton benadrukte het kantelen van de wedstrijd toen hij doorschoof naar het middenveld. De beide backs Henk en Arthur dichtten hun directe tegenstanders kwaliteiten toe die de vijfde reserveklasse verre overstegen. “Het wedstrijdformulier gaat naar Freek,” zo oordeelde Corazón bondig. En niemand protesteerde.

Rolando de Corazón

115