07feb2008
 

Voetbal & Seks

#201 – februari 2008

Met een zwierig gebaar zet Ruud de zilveren schotel midden op de tafel. Gejuich weerklinkt. “Ruud, eerst biertjes en dan ook nog bitterballen; als je wilt krijg je gewoon een abonnement op het wedstrijdformulier, hoor”, zegt Corazón. Ruud antwoordt niet, maar neemt voorzichtig een eerste hap. “Verrek, hij is helemaal hol,” roept hij verschrikt. De anderen nemen ook een voorzichtige hap. “De mijne ook”, klinkt het. “Het bestuur van TABA heeft klachten gehad dat de bitterballen van binnen af en toe koud waren en daar is een oplossing voor bedacht”, verkondigt Arthur plechtig. Lachend wordt er verder gegeten. Best lekker, eigenlijk, gebakken lucht.

De stemming zit er goed in. Er is zojuist overtuigend gewonnen van JOS Watergraafsmeer. Op het rubber. Voor de aanvang van de wedstrijd had Anton de aanvoerder van Jos aangeschoten. “Zeg jullie mogen hier wel eens stofzuigen, wat een troep, zeg!” En bij deze woorden had hij met een verontwaardigd gezicht een vuistvol rubberen korrels in een straal uit zijn hand laten glijden. De verbijstering zou die middag niet meer van het gezicht van de aanvoerder wijken toen hij moest aanzien hoe zijn team volkomen werd weggespeeld door de oude rotten van TABA. Zelfs keeper Frank deelde volop mee in de feestvreugde door drie tegenstanders uit te kappen en vervolgens met een uiterst correcte sliding de iets te ver voor zich uit gespeelde bal te corrigeren.

“Jongens, de pilsjes drinken we straks bij TABA, hoor”, werd er na afloop geroepen. Iets dat bij verlies wellicht minder voor de hand had gelegen. Nog een rondje bier en holle bitterballen wordt er besteld. En nog meer momenten van de wedstrijd worden gememoriseerd. Dan zegt Corazón: “Jongens, ik ben er de komende twee wedstrijden niet bij, hoor, want ik ga drie weken naar Spanje.” “Oh, weer een kleine bijdrage leveren aan de opwarming der aarde?” vraagt Freek smalend. “Als je verliefd bent wijken de principes; ik hoop dat jullie dat ook nog eens mogen meemaken, jongens”, antwoordt Corazón pinnig. “Help me even op weg, Corazón”, zegt Anton, “drie weken weg en dus maar twee wedstrijden afwezig?” “Nou, maandag weg, en vrijdag terug.” “En weet jouw lieve Ana dat dat alleen maar is om drie uurtjes met wat verkleumde kerels op een verregend voetbalveld te staan?” gaat Anton door. “Ze weet dat ik het best wel druk heb op mijn werk en dus ook wat tijd hier in Amsterdam nodig heb”, antwoordt Corazón. Hoongelach valt hem ten deel.”Werkelijk alles moet wijken voor de carrière van Corazón,” concludeert Anton.

Rolando de Corazón

104