20apr2007
 

Voetbal & Seks

#192 – april 2007

Hoe lang is hij nu al geblesseerd? Fit was hij in elk geval van de zomer nog, toen we samen die machtige, massieve berg in Catalunya bedwongen: de Pedraforca. En daarna heeft hij nog een aantal wedstrijden gespeeld. Zeker weten. En hij speelde goed. Zoals zo vaak. Gafe technicus. Begaafde tacticus. Gaf veel aanwijzingen op het veld. Vooral onze spits Richard moest het ontgelden. Die twee die hebben tijdens de wedstrijden wat afgeruzied. En daarna weer de grootste vrienden. Altijd mooi gezicht. Hoe zij dan samen na een wedstrijd met een pils in de hand eerst de wedstrijd, en vervolgens het gehele leven analyseerden. Zal misschien wel nooit meer gebeuren. De spelers van TABA 3 ontvingen laatst dit mailtje.

“Dag mannen, kom net bij de orthopeed vandaan, de zoon van de legendarisch Cor v/d Hart die er wel een lustte. Een autoriteit in nederland tav het kniegewricht. Er zit een scheur in mijn buitenmeniscus en over een paar weken gaat de scoop de knie in om te wassen en te watergolven. En passant vertelde hij ook nog dat het er op een gewone röntgenfoto verkalkt uitzag en als hij dat bevestigd ziet tijdens het scopiëren dan gaf hij mij het advies om te gaan voetballen bij 80 +. Met tranen in de ogen verliet ik zojuist het Prinsengrachtziekenhuis. Ik ga me bezatten. Laterrrrrrrrr

P.S ik ben er niet bij zaterdag!”

Een echte voetbalkenner, onze Wil. Wie anders van ons weet wie Cor v/d Hart is? Ik weet niet eens precies waar dat v/d precies voor staat. Tegenstanders herkenden de voetballer in hem. Toonden respect. Niet zo gek, trouwens. Als iemand tussen drie man een bal weet aan te nemen en met een simpele beweging zich vrij weet te spelen. Of overdrijf ik? Maak ik nu al een legende van hem. Nou, desnoods dan maar. Ik wil graag een doelpunt beschrijven. Het stamt uit een paar seizoenen geleden. Het is het mooiste doelpunt waar ik ooit bij betrokken ben geweest. Of dat ook voor Wil geldt weet ik niet. Hij heeft in zijn jeugd hoog gespeeld. Maar dit is een gemeenschappelijke herinnering. Nou mensen, zet een fijn muziekje op, schenk een goed glas rode wijn in, snij wat oude kaas en lees dan langzaam de volgende beschrijving.

TABA staat nog steeds met 1-2 achter. Keer op keer weet onze keeper Marcel de schoten van AFC te keren. Ook de schoten van die hele grote: Ruud Gullit. Een afgeketst schot van deze grootheid belandt bij toeval in de voeten van Corazón op het middenveld. Er is wat ruimte. Hij passeert de middenlijn. Hangende spits Wil komt uit de dekking van zijn verdediger. Hij wijst waar hij hem wil hebben. Hier! Corazón passt en loopt door. Wil ontdoet zich met speels gemak van zijn tegenstander en geeft de bal terug aan Corazón. De diepe spits René maakt zich los van zijn verdediger. Bijna identieke situatie. Corazón passt en René legt de bal rechts achter de verdediging. De doorgelopen Corazón staat opeens alleen voor de keeper. Paniek maakt zich van hem meester. Wat nu? Eigenlijk is hij helemaal geen voetballer. En die keeper komt alsmaar naderbij. “Schieten Corazón!” hoort hij het vrouwelijke publiek roepen. Maar dan kan hij helemaal niet zo goed. Trouwens, waar is dat publiek als er geen bekende Nederlander meedoet? Nou? En dan nu een beetje aanwijzingen staan geven! Dan hoort hij een vaderlijke stem. “Geef maar hier, hoor Corazón.” Het is Wil. Zonder te kijken speelt Corazón de bal naar Wil. Die schuift de bal subtiel in de hoek. Een kreet van vreugde slaakt hij daarbij. Dolgelukkig lopen Wil, René en Corazón samen terug naar de eigen helft. Met gebalde vuisten.

Rolando de Corazón

113