23feb2007
 

Robin en Osama

#008 – februari 2007

Als je scoort, dan gebeurt er iets speciaals. Zeker als je voor het eerst scoort. Dan trekt even alle lucht uit je borst. Dan stijgt het bloed naar je hoofd, dan moet je eerst heel diep ademhalen en dan heel hard schreeuwen en juichen. Dan wil je naar de kant rennen, naar iemand die het gezien moet hebben. Met wie je dat gevoel wil delen. Robin maakte zaterdag zijn eerste goal. De f2 stond voor, de tegenstander viel wanhopig aan. Robin kreeg de bal bij de middenstip, omspeelde de laatste man en stak toen met zevenmijlslaarzen het veld over. De keeper kwam steeds dichter bij, Robin vertraagde langzaam. Vergeten was de zonnige kou, vergeten was de coach die hem steeds weer maande achterin te blijven. Vergeten was alles, zijn grote mooie kop hoefde niet meer te hangen. Nu kwam alleen het moeilijkste nog. Of was het niet zo moeilijk? Robin deed wat hij moest doen; wij konden het van achter niet zien, maar ik denk dat hij zijn ogen even dicht deed. Toen punterde hij, harder dan hij ooit had gepunterd. Robin bleef even stilstaan, haalde diep adem, draaide zich toen om, holde terug en lachte, lachte zijn breedste lach. Voor het team, voor ons.

Piet Oomes

112