15dec2006
 

Voetbal & Seks

#184 – december 2006

Het is zondagmiddag. Ik zit in de metro van Madrid. Ik ben droevig. Nee, niet omdat ik gisteren de wedstrijd gemist heb. Arthur had na de wedstrijd nog een sms-je gestuurd. “Verloren met 2-1, maar gevochten als leeuwen.” Even later gevolgd door een tweede sms-je. “En ik heb het wedstrijdformulier!” Gelaten las ik de twee berichtjes. Dat was in dat schitterende café tegenover de Banco Español. Enorme bel coñac in de hand. Het is een fijn land. “¿Pasa algo?” vroeg ze. “Nada, futbol” zei ik en borg mijn mobieltje weer op. En we zetten onze conversatie voort. Dat was gisteren. Vandaag is de dag van het afscheid. We reisden zoveel mogelijk samen op. Op Plaza Puerta del Sol afgedaald naar het metrostation. Elkaar lachend en tegelijkertijd bedrukt op de kaart estación Esperanza aangewezen. “Daar moeten we heen!” Maar zo ver kwamen we niet. Bij Nuevos Ministerios moesten we uit elkaar. Zij door naar het busstation en ik richting vliegveld. Ik stapte uit en liep door een lange gang vol echo’s. Lijn 8 kwam er gelukkig net aan. Rennen. Instappen. Op het horloge kijken. Best krap. Nog maar drie haltes.

Ik kijk naar de vier mensen die daar net de metro zijn binnengekomen. Twee stellen van een jaar of dertig. Ze praten met elkaar maar de conversatie vlot niet. Het meisje met de lange zwarte laarzen tikt met haar voet liefkozend tegen die van de jongen van het andere stel. Ze glimlacht daarbij samenzweerderig naar hem. Ik zie dat. De vriend van het meisje ziet mij kijken. En ziet het vervolgens ook. Hij zwijgt. Dan loopt hij naar een bord met alle metrostations en blijft daar onnodig lang naar staren. De anderen kijken elkaar aan. Het andere meisje probeert nog een voorzichtige conversatie. Het meisje met de laarzen kijkt kwaadzwijgend voor zich uit. Eindelijk zijn we er. Estación Barajas Aeropuerto. Het meisje met de laarzen voegt zich op de roltrap naast haar vriend die over niet al te gelange tijd haar ex-vriend zal zijn, vermoed ik. De twee anderen bespreken vlak voor mij op de roltrap de ontstane situatie. Tussen hen zit het wel goed.

Ik vergeet het voorval en begeef me op de lopende band. Een lopende band die me uiteindelijk naar een bus brengt, een bus die me naar de geheel nieuwe aanbouw van het vliegveld brengt, een vliegveld waarop het vliegtuig naar Amsterdam al klaar staat. De mensen gaan de slurf al in. Nog net op tijd. Nog even snel een blikje bier en El País kopen. Moet kunnen. Van Spanje moet je op gepaste wijze afscheid nemen.

Rolando de Corazón

102