30nov2006
 

Voetbal & Seks

#183 – november 2006

Ik heb zojuist een belangrijke beslissing genomen. Ik ga niet trainen. En dat terwijl ik er helemaal klaar voor was. Extra vroeg gegeten. Want sporten met een al te volle maag, da’s niets gedaan. Toen een lekkere bak koffie gezet. Daarna gepoept. Dat ben ik mooi kwijt, dacht ik daarbij. Geen overbodige ballast in de dikke darm straks bij het rennen. De tas ingepakt. Socks, shoes, shirt, shorts, scheenbeschermers. De vijf essen. Het ezelsbruggetje dat ik van Richard heb geleerd. Alleen in plaats van shorts toch maar de lange trainingsbroek. Nog één blik naar buiten. Regendruppels op de ramen. De straten nat. Gelijk geen zin meer. Voetballen in de regen is best lekker. Het kunstgras lijdt er niet onder. Maar om nu helemaal door de regen van de Jordaan naar TABA te fietsen, da’s net te veel. Vooral na afloop die natte broek weer aan. Niet lekker. Het is toch zeker allemaal voor de lol?

Maar vreemd genoeg voel ik me schuldig. Eerst nog maar eens een laatste keer naar buiten kijken. Motregen. Wees eens duidelijk, weergoden, geef een stortbui of laat het opklaren. Niet dat gedruil. Maar het blijft motteren. Ik leg me er bij neer. Hoe had het kunnen zijn? Aan komen fietsen. De fiets neerzetten voor de helverlichte ramen van TABA. Werner die van achter de bar een waakzaam blik naar buiten werpt. Ik zwaai joviaal. Dan ga ik naar binnen. Welke muziek heeft Werner nu weer opgezet? Altijd een verrassing. De laatste keer was het zelfs Amsterdams. “Speciaal voor jou, Corasjonnie!” had Anton toen naar me geroepen.

Wie zouden er dit keer in de kantine zitten? Milton, denk ik. En Bregt. Arthur en Freek. De jongens van de zaterdag 5, natuurlijk. Een aanwinst voor de club, dat team. Er wordt geanimeerd gesproken. Iedereen trekt de trainingskleding aan. Richard komtaltijd op het laatste moment binnen. Hij vult de ruimte met gebaar en beweging. Als iedereen klaar is gaat het op weg. De donkere nacht in. Het geklikklak van de noppen op het asfalt. Een gezellig geluid. Maar niet zo gezellig als wanneer je fietst over een fietspad met losliggende tegels. Het lekkerste geluid van de wereld. Verslaat zelfs regen op het dak van je tent op de vroege ochtend.

Ze komen nu vast bij het trainingsveld aan. Er wordt ongeduldig gewacht tot de selectieteams en de zaterdagvets klaar zijn. Koen en Henk zullen daar zijn. En Willie en Harry van de zaterdag 4. De jongens van de zaterdag 2. En natuurlijk een aantal zondagvets. Begroetingen. Eindelijk kan er het veld opgegaan worden. Er wordt een bal geritseld bij de zaterdagvets. Hesjes worden overgegeven. De partijen worden geformeerd. Ik kijk nog eens door het raam naar buiten. De druppels kleven aan het glas. Er komt dus niets meer bij. Ik open het raam en steek mijn hand naar buiten. Droog. Verkeerde beslissing. Ik schenk me een sherry in. “Very, very dry” staat er op de fles. Ik ga voor de computer zitten en typ: “Ik heb zojuist een belangrijke beslissing genomen.”

Rolando de Corazón

120