22nov2006
 

Robin en Osama

#004 – november 2006

Bij de eerste druppel regen worden de velden van Taba meestal afgekeurd. Daar kan Taba niet zoveel aan doen. Dat komt omdat de velden zo laag liggen dat het water niet meer verder de grond in kan. De velden achter het lage wijkje, zo noemen wij dit stukje van de stad. Zaterdag liep hier weer een boos elftal rond. Het regende en ze waren voor niets gekomen. Wij niet. Wij verzamelden hier alleen maar, voor een wedstrijd buiten de stad, op hogere grond waar nog goed gespeeld kon worden. Robin was al van huis opgehaald. Die afspraak is nodig, want Robin is zijn fiets weer kwijt. Die had zijn broer teruggepakt en toen geleend aan een vriend. En toen was de fiets verdwenen. Weg. Robin haalt zijn schouders er over op. Zo gaat dat. Het maakt alleen de weg naar Taba nog iets moeilijker. Vooral nu, nu het ook nog koud is. Toch is Robin geen mooiweervoetballer. Het duurt even voor hij warm is, maar in de tweede helft deden zijn kolossale uitschuifbenen wat ze moesten doen. Tegenhouden en schieten. Van achteruit naar de spitsen. Terwijl wij de overwinning vierden liep Robin al van het veld. Hij zocht naar iets, iets dat nu nog kwijt was, nu nog weg, maar dat misschien zo weer terug was: zijn jas. Toen ik in de kantine kwam had hij hem alweer gevonden. En uit één van de zakken had hij al de verkreukelde stapel Japanse speelkaarten gehaald. Nu kon de dag pas echt beginnen.

Piet Oomes

92