15nov2006
 

Voetbal & Seks

#182 – november 2006

Zo moet het gegaan zijn. Freek loopt de kantine van AMVJ binnen. Hij is laat. Ongerust begint hij de aanwezige spelers van TABA te tellen. Gelukkig. Er zijn er nog maar acht. Dat betekent een basisplaats in de eerste helft. “Heren!” zo begroet hij zijn medespelers vaderlijk, “zijn we vandaag een beetje in vorm?” “Tuurlijk,” roept Arthur enthousiast, “maar nu een vraagje aan jou in je functie van plaatsvervangend teamleider: zijn we vandaag wel met genoeg man?” “Jelle komt?” “Jelle komt.” “Dan moet het lukken. Tonnie van het eerste komt ook.” “Nou, dan hebben we een redelijk team staan vandaag.” “De vervanging van Corazón is uitstekend geregeld.” Beiden: “Ha, ha, ha, ha, ha.”

“Man, wat sta je nou te vlaggen; ik stond wel een meter achter die verdediger.” “Je keek niet eens.” “Alleen maar op appel van je teamgenoten.” “Als je zo moet winnen….” Het is al ver in de tweede helft. Zojuist is er een doelpunt van TABA afgekeurd. Buitenspel. Althans, zo oordeelde de grensrechter. Da’s knap, want hij keek een andere kant op. Toen Pieter doorbrak begonnen de verdedigers van AMVJ te gesticuleren en te roepen. De grensrechter keerde zich naar het spel en begon te vlaggen. De TABAspelers waren op dat moment al begonnen elkaar te feliciteren met de langverwachte gelijkmaker. De teleurstelling is groot. En de verontwaardiging. De scheids kijkt op zijn horloge. Gelukkig. Nog maar een minuut of tien. Wat kan zo’n wedstrijd toch lang duren. En hij legt de bal op de plek waar het buitenspel was geconstateerd.

Oh nee, wat nu weer? De scheids blaast op zijn fluitje en rent naar de plek waar de kleine kale spits van AMVJ op de grond ligt te spartelen. Verontwaardigd komen de overige spelers van AMVJ er aangelopen. Schuldbewust staat Koen er bij. “Wat doe jij nou?” roepen de spelers van AMVJ kwaad. Frankie komt zijn doel uit. “Laat hem met rust!” roept hij. De woede van de AMVJ-spelers keert zich nu tegen Frank. Die is wat kleiner dan Koen. De scheids kijkt op zijn horloge. De officiële speeltijd is ten einde. En geen enkele reden om extra tijd bij te trekken. Opgelucht fluit hij af.

Als de spelers van TABA de kantine binnenkomen staat er een meter bier op hun tafel. Een mooi gebaar van verzoening van de AMVJ-ers. Er wordt geproost naar de tegenstanders. Freek loopt naar de bestuurskamer en komt terug met het kopietje van het wedstrijdformulier. Hij gaat weer zitten en nipt nonchalant van zijn biertje. De overige spelers kijken hem verwachtingsvol aan. Er is geen ontkomen aan. Langzaam staat Freek op. “Mensen, ronduit de beste speler was vandaag Koen.” Even moet hij nadenken over hoe nu verder te gaan. Dan herpakt hij zich. “Maar Koen, in de geest van Corazón kan ik jou helaas vandaag het formulier niet geven. Je hebt ruzie gemaakt en, eh, dat mag niet. Hennie, het formulier gaat naar jou!” Snel gaat Freek weer zitten. Zo, dat zit er op. Verbaasd kijkt Hennie naar het formulier in zijn hand. Waar heeft hij dat nou aan te danken? Arthur voelt een trilling in zijn broekzak gevolgd door een mechanisch toontje. Een sms-je. Hij pakt zijn mobiel en leest: “En?” Van Corazón uit Antwerpen. Die hoopt natuurlijk dat ze verloren hebben. Dan gaat-ie beweren dat Jelle en Tonnie niet voldoende waren om zijn afwezigheid te compenseren. Morgen maar eens antwoorden. Nou te druk. Met een beslist gebaar zet hij zijn mobieltje uit. “En Hen, blij er mee?” vraagt hij.

Rolando de Corazón

81