30sep2006
 

Voetbal & Seks

#179 – september 2006

Het is zaterdag 16 september. Corazón fietst het poortje onder de Coentunnelweg door. Hij herinnert zich dat hij als kind hier vaak liep. Als je dan door het mulle zand het poortje onderdoor­ gelopen had, werd je overweldigd door de aanblik van een uitgestrekt landschap. De zandvlakte, noemden hij en zijn buurjongens vroeger dit opgespoten terrein. De moerassige gedeelten waren met riet overdekt. Een flink stuk ruige natuur tussen Sloterdijk en Halfweg.

Eén dag hadden ze zelfs vijftig patrijzen geteld. Dankzij de hond Rakker. Waar die liep kon je zien aan het knakken van de rietpluimen en de opvliegende vogels. En nu? Een lelijk landschap vol kantoorgebouwen. En even later een sportcomplex. Moet kunnen. Voetbal is leuk. Maar waarom staat die lelijke reusachtige bal daar? De fietstocht gaat verder. Over het Brettenpad, waar de natuur de vuilnisstortplaats van de jaren ’60 heeft overwoekerd. Via een brug over de Haarlemmertrekvaart. Corazón denkt terug aan die eerste schaatstocht van hem.

Op de oude schaatsen van zijn ome Jaap naar Halfweg. Terug met wind tegen. Na afloop de schaatsen van binnen rood gekleurd door het bloed uit zijn blaren. “Je wordt oud, jongen” denkt Corazón. “Je leeft in je herinneringen.” Eindelijk komt hij aan bij De Germaan.

TABA 3 wint de wedstrijd maar net. Het is heet. Na afloop zitten de spelers bij elkaar voor de ingang van hun kleedkamer. Dan komt Corazón er aangelopen met het wedstrijdformulier in zijn hand. Hij zegt: “Nou jongens, onze nieuwe aanwinst Martijn deed het erg goed, twee doelpunten bij het debuut, het is niet niets, maar heeft hij zichzelf overtroffen? We weten het niet. Het wedstrijdformulier gaat naar Ruud.” Er klinkt een flauw applaus. Het is ook veel te warm voor lange toespraken en veel emotie. De zon straalt aan de hemel. Ruud komt uit de kantine terug met de verplichte biertjes. Langzaam komen de vermoeide lichamen weer tot rust. De eerst wat lome conversatie wordt geleidelijk aan levendiger. Corazón kijkt tevreden om zich heen. “En straks door mijn oude buurt naar huis fietsen” denkt hij. “Lekker herinneringen ophalen.”

Rolando de Corazón

86