15sep2006
 

Voetbal & Seks

#178 – september 2006

Jezus, wat lig ik hier lekker. Wat een goed idee van die mensen om hier een hangmatje op te hangen. Sowieso is dit de best verzorgde refugio tot nu toe. “Corazón, er liggen hier zelfs zeepjes in de wasbakken!” had Wil enthousiast uitgeroepen, net nadat we waren aangekomen. Ongehoord. Refugi del Gresolet. Onthouden. Hoe laat is het? Nog een uur voor het avondeten. Mooi, dan kan ik nog even doorschrijven. En af en toe kijken naar de top van de Pedraforca in de verte. En genieten. Ongelooflijk dat we daar vanmorgen nog waren.

Gelukkig deden we de beklimming zonder rugzak. Die lieten we achter in die andere refugio. Daar lagen zeker weten geen zeepjes in de wasbakken. Twee stugge bebaarde Catalanen runden die tent. Maar ze hadden ‘s avonds wel lekker voor ons gekookt. Butifarra. De lokale braadworst. En het ontbijt bestond uit de vaste berghuttenprik: instantkoffie en vooral veel koekjes.

Het was prachtig. Maar zwaar. Klauteren. Ergens op die rotsen, terwijl we de meegebrachte appeltjes opaten, stelde ik Wil voor dat wij tweeën voortaan maar het centrale duo op het middenveld van TABA 3 zouden moeten gaan vormen. “Maar Koen en Freek dan?” vroeg Wil. “Tja, die hebben niet gezamenlijk de Pedraforca beklommen.” Peinsend staarde Wil naar de steile rotshelling die we nog moesten beklimmen alvorens de hoogste top te bereiken. “Een ijzersterk argument,” concludeerde hij uiteindelijk.

Nog een kwartiertje voor het avondeten. Honger als een paard. Dat schrijven schiet niet erg op. Weet je wat? Ik ga straks uitgebreid mijn handen wassen. Bij de wasbakken met zeepjes. “Corazón, ik heb voor de zekerheid maar twee pilsjes meegenomen.” Met een tevreden gezicht reikt Wil mij een blikje aan. We proosten. En dan kijken we naar de top van de Pedraforca, die langzaam rood kleurt door de ondergaande zon.

Rolando de Corazón

90