30jun2006
 

Voetbal & Seks

#176 – juni 2006

Het is vrijdagmiddag. Corazón rammelt met het lepeltje in zijn lege koffiekopje en staat op. “Beste medespelers en spelersvrouwen, het belangrijkste moment van het jaar is aangebroken,” zegt hij. Even kijkt hij zijn huiskamer rond zoals hij die avond waarschijnlijk even zal moeten wachten tot de gesprekken verstommen. Zijn oog valt op de planten in de vensterbank. Die moeten nodig wat water hebben. Hij maakt al aanstalten om naar de keuken te lopen, maar bedenkt zich. Eerst even die speech. Een goede voorbereiding is het halve werk.

“We hebben een turbulent jaar achter de rug vol blessureleed, grote nederlagen en mooie overwinningen,” vervolgt hij. “Twee spelers zullen het komende seizoen niet meer bij ons voetballen. RobertJan en Hans, wat zullen we jullie missen!” Natuurlijk even een moment geven voor applaus en proosten. Of moet er nog meer over hen gezegd worden? Misschien memoreren hoe RobertJan vanaf de oprichting er bij was. De man van de timing. Altijd op de juiste plek. Nooit een stap te veel. En dan hoe Hans ontdekt werd in het Vondelpark. Balgoochelaar van nature. Ter ergernis van tegenspelers. Hoe Hans dan na een overtreding kermend ter aarde zeeg en soms zelfs drie keer door rolde alvorens kreunend tot stilstand te komen. Maar een lange toespraak is dodelijk in dit gezelschap dat liever praat dan luistert.

“Maar nu dan het moment waar iedereen op heeft zitten wachten: de verkiezing van de man en de vrouw van het jaar! Met genoegen heeft de commissie mogen constateren dat meer dan ooit vrouwen hun best hebben gedaan om voor de titel Vrouw van het Jaar in aanmerking te komen.” Hier even ruimte geven aan de gebroeders Noorman voor wat voetbalhumor. “Dat moge wel duidelijk blijken uit de hoge opkomst van spelersvrouwen bij dit etentje. Nou heb ik in mijn lange leven geleerd om vrouwen niet te beoordelen op uiterlijk maar vooral op hun daden.” Ook hier weer even ruimte geven aan de gebroeders Noorman. De spelersvrouwen zullen onderhand wel spijt hebben dat ze gekomen zijn. Tja, maar wie moest de opvolgster van Juud nu worden? Degene die het meest naar de wedstrijden kwam kijken. Maar dat deden ze helemaal nooit. Enfin, dat gedeelte maar even openlaten tot vanavond. “En dan nu de Man van het Jaar.” Zeker weten zouden de manlijke aanwezigen nu opveren.” Natuurlijk komen alleen spelers in aanmerking die nog niet eerder Man van het Jaar waren.” Verontwaardigd gebrom. “Er waren drie genomineerden: Harm, Koen en Ruud.” Spanning opbouwen. Slokje wijn nemen.

“Ruud, je was goed en gedreven. Om dat laatste ook de komende seizoenen te waarborgen stellen we je verkiezing nog maar even uit.” Waarschijnlijk slaat Monica nu een troostende arm om hem heen terwijl ze Corazón verontwaardigd aankijkt. Weet je wat? Dan wordt zij gewoon Vrouw van het Jaar. Probleem opgelost.”Koen! Onze beste speler. Maar daar gaat het niet om. Was dit een exceptioneel seizoen voor jou? Dat weten we nog niet. We weten nog niet tot welke grootste daden je in staat bent. Ook voor jou geldt: nog maar even wachten.”

Een trotse glimlach zal het gezicht van Harm al sieren. “Harm, jongen, al vanaf het moment dat jij vanaf de eigen helft met een snoeihard schot de keeper van Ouderkerk verschalkte was het pleit al beslecht. Maar natuurlijk kan een doelpunt alleen nooit de doorslag geven. Nee, je jarenlange trouwe en gewaardeerde staat van dienst maakt dat jij dit keer De Man van het Jaar wordt.” Gejoel en applaus.

Trots kijkt Corazón rond. Oh ja, die planten. En dan maar op de fiets gesprongen. Het is al laat.

Rolando de Corazón

94