10mei2006
 

Hoe warm
het was
en hoe heet

Woensdagmiddag 10 mei om 17.00 uur treden de jongens van D3 aan op het voetbalveld van Taba. Ze moeten spelen tegen OSV en het is niet zo maar een wedstrijd; wanneer ze winnen is de D3 verzekerd van het kampioenschap. De verwachtingen zijn hoog gespannen en veel ouders, broertjes en zusjes hebben dan ook gehoor gegeven aan de oproep van teambegeleider Thom om ‘onze jongens’ voor deze belangrijke wedstrijd te komen aanmoedigen. Dat is dan ook bepaald geen straf, want wat is het prachtig weer! Terwijl de jongens inspelen op het veld, zoeken de ouders een mooi plekje in de zon langs de lijn. Kleedjes worden uitgespreid en de eerste zak chips gaat open. ‘Hé, een glaasje witte wijn zou nu ook lekker zijn’, dus die opdracht wordt snel mobiel doorgegeven aan een vader die nog onderweg is naar het Taba-veld. We zijn er helemaal klaar voor! Onze jongens ook, blijkt al snel, want reeds in de zeventiende minuut brengt Jeremy de stand met een prachtig schot op 1-0. Yes, dat gaat goed! De stemming langs de lijn wordt opperbest, maar wat is het warm eigenlijk. Heel warm. Vlak voor rust zorgt Sared met een mooie actie zelfs voor een rustgevende 2-0 voor het Taba-team. Voldaan zoeken de jongens de kleedkamer op. Even allemaal wat drinken.

Na rust is het in de tiende minuut weer meteen raak. Veel jongens voor het doel van de tegenstander. Was dat nou een eigen doelpunt van de tegenpartij? Of was het onze Soufiane? Verwarring bij de ouders langs de lijn die even niet zo goed hebben opgelet. Nee, wordt er gezamenlijk besloten, het is gewoon een leep balletje van Soufiane natuurlijk. Ha, 3-0 al. Wie wil er nog wat drinken? Vijf minuten later schiet Wessel vanaf zo’n 15 meter op het doel. Tsjee, jammer, net naast. Weer even later, in de twintigste minuut (de acties van de Taba-jongens zijn nu bijna niet meer bij te benen) schiet Erman met een enorme poeier bijna vanaf de middellijn de bal net over de keeper in het doel van de tegenstander, 4-0. Joeoeoeoeh! Ouders juichen en Roos, de oudere zus van Leon, maakt een vreugdedans langs de lijn. Wanneer er gefloten wordt voor buitenspel zegt Roos nog nooit te hebben begrepen wat dat nou is, buitenspel. ‘Geeft niks’, zegt een vader langs de lijn vertederd, ‘dat hoort zo bij meisjes’. Ai, foute opmerking, verontwaardiging alom, vooral onder de voetbalmoeders. Nu begint de tegenstander de druk toch wel op te voeren voor het doel van Jarmo, onze keeper. ‘Ik gun ze ook wel een doelpuntje’, zegt een moeder. Jarmo denkt daar duidelijk anders over en weet tot twee keer toe een schot op doel fantastisch te stoppen. ‘Is het nog geen tijd?’, vragen de ouders langs de kant zich nu toch wat ongerust af. ‘Misschien is deze helft gewoon wat langer?’, oppert een moeder voorzichtig. Daar komt Kai, vechter tot de laatste minuut, jammer, hij schiet net over. ‘Dek je mannetje, OSV’, toetert de coach van de tegenpartij over het veld. Nee, dan onze coach Michaël, die blijft als altijd de rust zelve. ‘Zijn er nog chips?’ Dan in de laatste minuten, Gray schiet nog één keer de bal in, 5-0! Had dit mooier gekund? Na het fluitsignaal vallen de jongens elkaar juichend in de armen, wat zijn ze blij! Er zijn bloemen, veel bloemen en Evert, de trainer, trakteert de jongens aan de bar. ‘Het was een mooi seizoen’, zeggen de ouders buiten in de avondzon tegen elkaar. Volgend jaar weer.

Greetje, moeder Felix

89
89