01feb2006
 

Voetbal & Seks

#169 – februari 2006

“Hé, ouwert, hier met die bal!” “Ach, eikel, pak hem dan zelf.” En Pieter pakt de bal uit Corazons voetbaltas om vervolgens met klakkende kicksen de kleedkamer te verlaten. Verbaasd volgt René deze conversatie. Is de sfeer in het team gedurende zijn afwezigheid dan zo verziekt? “We doen de spelers van Zeeburgia na,” legt Corazón hem uit. En Richard vult aan: “Die waren vorige keer bij de thuiswedstrijd maar met vier man en toen hebben we ze laten meedoen met ons onderlinge partijtje op een klein veldje.” “Het waren geen beleefde jongens,” mompelt Hennie. “Ze konden mijn grappen niet erg waarderen,” zegt Anton. “Ja, leuk wordt de wedstrijd niet, maar ja, het linkerrijtje lonkt,” zegt Freek. Dan staan ze op en klakken de kicksen naar het speelveld. Alleen Frank blijft nog achter, druk in de weer met zijn scheenbeschermers en keeperstenue. “Vandaag ga ik als keeper wel drie man uitkappen,” denkt hij. Dan pakt hij de duredingenzak, draait de kleedkamer op slot en klikklakt naar buiten.

De opkomst is groot. Volgens Pieter heeft dit te maken met de varkenscyclus. In de doelmond legt hij de jonge Bastiaan uit wat dat inhoudt. “Als de varkensvleesprijs hoog is (Pieter neemt een bal op de slof) dan nemen boeren veel jonge varkens (Pieter kopt een bal in de kruising) waarop even later de prijs daalt (Pieter neemt een sliding naar een laagingeschoten bal; Frankie maakt dat ie uit de buurt komt), omdat er te veel volwassen varkens zijn. Snap je wel?” Pieter is licht buiten adem. Bas duwt Pieter ruw onder Freeks hoge voorzet door en antwoordt: “Ik geloof het wel.” “He Corazón!” roept Henk, “waar blijven de tegenstanders eigenlijk?” Ze kijken allemaal naar de overzijde van het veld waar slechts een leeg doel staat. Mopperend loopt Corazón terug naar de kantine. “Ja, ja, ik ga wel even vragen.”

De spelers van TABA spelen de bal wat rond en werpen af en toe een vertwijfeld blik naar de kantine. Dan komt Corazón er eindelijk aangelopen. Zijn lichaamstaal doet het ergste vrezen. “Zeeburgia of Zeeburginee?”vraagt Anton. Plots steekt Corazón juichend de armen omhoog. “Jongens, ik heb zojuist vijf doelpunten gescoord!” roept hij. “Onze papieren tijger,” zegt Harm. Ruud en Koen zijn al een klein doeltje naar de rand van het strafschopgebied aan het tillen.

“Wie kan er volgende week niet? Half één thuis” roept Corazón. Verstoord kijken de spelers op van de foto’s van Rene’s huwelijk die rond gaan. Pilsjes staan op tafel. Amsterdamse muziek schalt uit de speakers. Voetbalfoto’s aan de wand. Dan antwoordt Frank: “Ik niet, ik ga volgend weekeinde laminaat leggen.” “Laminaat lachen!” roept Corazón. “Laminaat met rust!” zegt Anton verontwaardigd. “Laminooitniet,” antwoordt Arthur. Weemoedig denkt Frank terug aan de tijd dat hij nog selectiespeler was.

Rolando de Corazón

109