15nov2005
 

Voetbal & Seks

#165 – november 2005

Ouderkerk aan de Amstel. De spelers van TABA 3 zitten aan de thee op het zonovergoten terras. Het is belachelijk warm voor de tijd van het jaar. Meer dan twintig graden. Toch kijken de spelers niet blij. Ze staren in de verte naar het veld waar zojuist de eerste helft is gespeeld. Harm is zich daar aan het warmlopen met een bal. En oefent op het afwerken op het doel. De bal hobbelt langzaam een leeg doel in. “El salvo,” zegt Anton zacht voor zich uit. Dat roept hij ook altijd als er tijdens de wedstrijd een slap schot wordt gegeven. El salvo. Dan zegt Freek bits: “Zoals Harm zich net omkleedde, zo spelen wij de laatste tijd voetbal.” Om deze beeldspraak goed te kunnen begrijpen, dienen wij ons te verdiepen in de gebeurtenissen die plaatsvonden tijdens de eerste helft.

Koen ontfutselt één van de tegenstanders de bal en dribbelt er vandoor. De tegenstander schopt, hard en bewust, tegen zijn enkel. De scheids geeft een vrije trap maar verder ook niets. Corazón begrijpt er niets van. Moet er niet van het veld worden afgelopen? Toch zeker de nieuwe trend? Koen strompelt naar de zijlijn waar Harm in zijn burgerkloffie staat te vlaggen. “Harm, omkleden!” roept iedereen. Met tien man speelt TABA verder. Nog een kwartier te gaan voor de pauze. Terwijl menigeen wanhopig kijkt waar Harm toch blijft scoort Ouderkerk er lustig op los. Harm is nog net op tijd terug om het fluitsignaal voor de rust te horen. Het staat dan 3-0.

De tweede helft. TABA speelt slecht. Ouderkerk loopt uit naar 7-0 en begint er echt schik in te krijgen. Alle kansen van TABA worden om zeep geholpen door hun zeer goede keeper. Die kan ook heel hard uitschieten. Dit keer recht op Harm af. Die raakt de bal. Met een fantastische boog gaat de bal net over de keeper heen het doel in. Bijna vanaf de middenlijn. “El salvo!” klinkt het welgemeend.

We zijn weer terug op dat zonovergoten terras. Corazón houdt één van zijn befaamde toespraken. “Mensen, zo langzaam als hij zich omkleedt, zo snel schiet hij op het doel als zich ook maar een klein kansje voordoet. Het wedstrijdformulier gaat dit keer naar …..Harm!” De overige spelers applaudiseren en roepen: “Bitterballen! Bitterballen!” Als Harm even later met een grote schaal vol lekkere hapjes buiten komt zegt hij: “Ik had me best snel omgekleed, hoor, maar ik kreeg de kinderen van Richard mee en die moesten poepen. Dat duurde nogal.”

Nog steeds dat zonovergoten terras. Alleen Hennie, Corazón en Harm zitten er nog. Ze drinken bier en kijken naar de verrichtingen van Ouderkerk 1. “Nee, zo’n bal moet je drukken!” roept Harm te pas en te onpas. Hij is opvallend druk. De ene grap na de andere. Dan keert hij zich plotseling serieus tot Corazón en zegt: “Je gaat toch niet een cynisch stukje schrijven over dat schitterende doelpunt van mij, hè?” “Nee, natuurlijk niet, Harm, een objectief wedstrijdverslag, dat wordt het.” Niet helemaal gerustgesteld volgt Harm de wedstrijd. De spits schiet in de handen van de keeper. “Stiften zo’n bal!” roept Harm.

Rolando de Corazón

95