31okt2005
 

Voetbal & Seks

#164 – oktober 2005

“Hé, alweer verloren?” De jongens van TABA 4 zitten op hun gemak aan de toog van de TABA-kantine als ik daar pilsen kom bestellen. “Ja, van Jos/Watergraafsmeer, een goed voetballend team,” antwoord ik kort. De jongens van TABA 4 kijken elkaar verbaasd aan. Zij kennen onze tegenstanders. We hebben dit seizoen min of meer met hen van competitie geruild. “En vorige week?” “Toen speelden we tegen een wel heel jong team van De Meer, gretig en enthousiast, dat waren ze, maar toch hadden we die bijna gewonnen, als die wedstrijd niet zo’n bizarre wending had genomen” De jongens van TABA 4 gaan er nog eens goed voor zitten, want ze weten dat er nu een fijne anecdote zal volgen.

Ze waren beter. Maar gescoord werd er niet. Totdat de tweede helft begon. Onze wissels heetten Pieter en Milton. Bepaald geen verzwakking voor de aanvallende impulsen. En ja hoor, Pieter knalde er eentje in. “Nou vasthouden, jongens,” riepen de TABA-spelers elkaar toe. De ene aanval na de andere ging over TABA heen. Tot Pieter bij een verdedigende actie de bal tegen de arm kreeg. De scheids floot. Hij wees naar de penalty-stip. “Dat nemen we niet!” riep Anton. Die was die morgen met een zonnebril op in de kleedkamer verschenen. Altijd een slecht teken. Wil viel hem bij. “Dan lopen we het veld af, jongens, kom mee!” Verbouwereerd keken de overige TABA-spelers hen na. Wordt dit de nieuwe trend? “Weet je wat?,” riep de aanvoerder van De Meer, “We geven geen penalty. En we wisselen de scheidsrechter ook.” De scheids keek opgelucht. Maar Anton en Wil waren niet te vermurwen. Mopperend verdwenen ze in de kleedkamer. Onder leiding van de nieuwe scheids en met onze twee reserves weer in het veld namen de jongens van De Meer een corner. Goal. Spelhervatting. Onnodig balverlies op het middenveld. Weer een goal. Eindsignaal. Afdruipen.

“Goh, Corazón, wat kun jij mooi vertellen.” “En zo levendig, het is alsof ik er zelf bij ben geweest.” “Ik heb zelfs kippenvel, kijk!” Gelaten laat ik de loftuitingen over me heen gaan en zeg bescheiden: “Ach ja, jongens, dat is nu eenmaal zo’n beetje mijn stiel hier bij de club.” “En vandaag, wat ging er toen mis?” “Nee jongens, nou is het mooi geweest, ik moet weer terug naar mijn medespelers; die wachten alweer een tijdje op deze rakkers.” En terwijl ik de pilsen naar de tafel breng waar nog maar een enkele spelers van TABA 3 bijeen zitten zie ik weer dat moment voor me. Alleen voor de keeper. Twee hoeken vrij. Welke zal ik kiezen? Ik schiet. Machteloos rolt de bal in de handen van de doelman. Vertwijfeld kijk ik naar ons vaste publiek. De jongens van TABA 2. Nooit te beroerd voor een sarcastische opmerking. Maar zelfs zij weten niets te verzinnen. Nee, hier zit geen leuke anecdote in.

Rolando de Corazón

106