15okt2005
 

Voetbal & Seks

#163 – oktober 2005

Beste zevenenveertigjarige,

Hierbij een kort schrijven om je een beetje op de hoogte te houden van wat er zoal de afgelopen tijd is geschied, waarbij ik me, om privacy redenen, vooral zal beperken tot het voetbalgebeuren. Je weet maar nooit wie er meeleest.

Nou, dat voetballen moet toch wel gaan lukken, de komende tijd. Ik heb hard gewerkt aan je conditie. Goed, de spiertjes zijn soms wat onwillig, maar toch. De afgelopen tijd veel gerend, onder andere een halve marathon, veel gefietst, ik noem de bestijging van de Mont Ventoux, en vooral veel gevoetbald. Probeer daar echter niet te veel prat op te gaan. Lijkt al zo snel ouwemannengepraat, al die krampachtige nadruk op sportieve prestaties. Die moeten vanzelfsprekend zijn. Nou ja, tijdens de laatste wedstrijd tegen Nieuwendam was de tegenstander onaangenaam verrast. “Dek die ouwe nou eens, die blijft lopen”, riep de laatste man. Waarop Richard hem uitlegde: “Hij is helemaal niet zo oud, hoor, hij is pas zevenenveertig.” En daarmee verwarde hij mij met jou. Ik heb hem maar niet gecorrigeerd. Wij tweeën hebben best veel gemeen. Ondanks het leeftijdverschil.

Een mooi moment deed zich voor toen het team zich voor de wedstrijd verzamelde op het terras daar bovenop de kantine van Nieuwendam. Een heerlijk herfstzonnetje brak door net op het moment dat Ruud met een vol kopje koffie naar buiten kwam geschuifeld. René stond op van zijn stoel en schudde hem de hand. Voorzichtig, zodat de koffie niet over de rand ging. Een ruzie werd bijgelegd. En het hele team was ontroerd. “Nou worden we kampioen,” fluisterde ik zacht tegen Freek, die mij onthutst aankeek. Een voorbarige conclusie? Dat ligt mede aan jou, ouwe jongen. Deze wedstrijd wonnen wij in elk geval. Dankzij eendracht en enthousiasme.

Oh ja, voor ik het vergeet, ik heb je ook nog deeltijdsecretaris van de vereniging gemaakt. “Nou, je wordt bedankt,” hoor ik je al zeggen. Ik ken je maar al te goed. Dat cynische, daar moet je echt eens wat aan doen. Het is echt een leuke en nuttige baan, hoor, waarbij je veel contact hebt met andere mensen. Daar hou je toch zo van? En probeer nou eens niet op een opmerking als ‘kunnen er geen ballenstokken bij TABA komen?’ te reageren in de trant van: “Hé, da’s toevallig, we zoeken net iemand om zitting te nemen in de ballenstokken- commissie.” Dat is flauw en onterecht.

Nou, mijn tijd is bijna om. Vanavond om twaalf uur reiken wij elkaar de hand en dan zien we elkaar nooit meer terug. Ik wens je alvast veel succes en plezier.

Groet van je jongere ik.

Rolando de Corazón

70