01sep2005
 

De D1 op reis naar Engeland

mei 2005

Alhoewel de voetbalkampen onder de bezielende leiding van o.a. Mike, Frank, Dirk en Monique bij onze jongens (en hun begeleiders) de afgelopen jaren zeer in de smaak vielen – Egmond spande wat dat betreft toch wel steeds de kroon – ontstond in de afgelopen competitie toch het plan, mede vanwege de overgang van de D1 naar de C2, om dit jaar een soort van afscheidskamp te organiseren.Een niet onbelangrijke bijkomstigheid om er een speciale belevenis voor de jongens van te maken was het kampioenschap van de D1 in seizoen 2004/2005.Voor het eerst in 7 jaar werd dit vriendenelftal kampioen. Extra reden dus om dit feestje met elkaar op speciale wijze te vieren. De grootste wens van de meeste spelers bleek, bij navraag, een bezoek te zijn aan een buitenlandse aansprekende club; liefst in Frankrijk, Duitsland of Engeland.

Uit nader onderzoek bleek dat dit de nodige kosten met zich mee zou brengen. We ontdekten de mogelijkheid – om voor relatief weinig geld (€ 120) – een super 3-daagse cruisetocht naar …

… Newcastle in Engeland te maken. Hans en Hans legden, per email en zonder dat de spelers het wisten , contacten met de gemeente Newcastle en Newcastle United: Op 1 en 2 juli was het dan zover; onder leiding van kampioenscoach Piet en (oud)scheidrechters Jan, Ton, Aad, Hans en Hans vertrok de selectie op vrijdag om 18.00 uur met de boot uit IJmuiden richting Engeland: als ware het een Europacupwedstrijd in de jaren zestig van Ajax tegen Liverpool of Benfica. Op het schip speelden zich wonderlijke taferelen af: direct na het inchecken was er een groots lopend buffet in de grote zaal met kristallen kroonluchters; in de foyers en op de podia waren orkesten en muzikanten: de Titanic waardig.

In no time lagen onze spelers te poedelen in het zwembad op de bodem van het cruiseschip Queen of Scandinavia, dat inmiddels over de Noordzee voortschreed. Ook werden al de eerste contacten met Engelse meiden gelegd. Die contacten werden uitgebouwd in de sauna, de bioscoop, de nachtclub, het casino en de disco. Activiteiten die in de Gouden Ajax-jaren niet door Rinus Michels werden getolereerd en waarvoor bij het Nederlands Elftal een echte journalist als Ben der Graaf destijds in het zwembad werd gesodemieterd. Al spoedig bleek dat er in ons gezelschap geen echte kritische journalisten of autoritaire trainers aanwezig waren: Veel spelers grepen die avond hun kans en zagen die nacht het bed niet meer; anderen vielen in de bioscoop in slaap of gingen nachtbraken op het buitendek. Dit waren nog eens tijden voor de TABA-boys en dat gold ook voor de begeleidende vaders die zich verantwoordelijk voelden voor een goed verloop en daardoor die nacht nauwelijks een oog dichtdeden. Kleine jongens worden groot, realiseerden zij zich toen als de beste, en dat terwijl er de volgende ochtend gevoetbald zou gaan worden … ??!!!

Na de tumultueuze eerste nacht dreef de Queen of Scandinavia zaterdagochtend de haven van Newcastle binnen: Op de kade stonden de toeristenbussen gereed: daartussen een zwart witte bus met daarop de letters: Newcastle United Football club: zowel spelers als begeleiders waanden zich even echte vedettes: de spelers minibus van Newcastle United stond gereed voor de TABA selectie! De begeleider van NCU stelde zich voor als Pete, dus toen Hans en Hans zich aan hem met Hans voor stelden riep onze Piet: “Ik ben ook Pete!” en introduceerden Aad, Jan en Ton zich toen gemakshalve ook maar met “I am Pete” hetgeen de onderlinge communicatie (4 x Pete en 2x Hans) een stuk eenvoudiger maakte (Newcastle Pete was overigens hoofd jeugdopleiding van Newcastle United).

De spelersbus reed ons naar de jeugdopleiding van Newcastle United (een soort van klein Milanello) waar onze jongens uitgebreid werden rondgeleid langs de sportruimten en schoollokalen van de club. Door het prachtige glooiende engelse landschap werd de tocht vervolgd naar het voetbalcomplex van de jeugdvoetbalschool van de gemeente Newcastle.

De doelstelling van deze voetbalschool is kinderen en jongeren die lid zijn van een lokale voetbalclub nog meer kans te geven hun spel te ontwikkelen. In plaats van één keer per week trainen bij de club trainen ze dan bij de voetbalschool nog één of twee keer extra. Pete vertelde dat hij hier geregeld kwam ‘vissen in de talentenvijver’. Een aantal spelers is vanuit dit project al doorgestroomd naar de jeugdopleiding van Newcastle United. TABA werd op de voetbalschool zeer hartelijk ontvangen door Neil van de sportafdeling van de gemeente Newcastle. De voetbalschool was gevestigd op het oude oefenveld van Newcastle United, een typisch engels sportveld boven op een heuvel met prachtige vergezichten en omgeven door van die karakteristieke ouderwetse engelse arbeiderswoningen.

TABA speelde vervolgens tegen een selectie van spelers van 12 jaar en jonger (U12): uitstekende voetballers met typische engelse werklust en discipline: zeer herkenbaar van de Engelse ploegen die de afgelopen jaren deelnamen aan het internationale TABA jeugdtoernooi. Er werden op de heuvel drie wedstrijden (van 30 minuten) gespeeld: de eerste wedstrijd werd door TABA met 2-0 verloren; toen bleek ook duidelijk hoe slecht de voorbereiding, door de nachtelijke escapades, op deze wedstrijd was geweest: een daverende donderspeech van de coaches bleef niet zonder uitwerking: de tweede wedstrijd eindigde in een 1-0 nederlaag. Spel en inzet waren al stukken beter. Onze Taba-selectie kreeg er duidelijk meer vertrouwen in en was in de derde wedstrijd zelfs beter en meer in de aanval: helaas werd er niet gescoord en eindigde deze match in een uitstekende 0-0.

De voetbalmiddag werd afgesloten met een team-penaltyshoot die als ploeg door Newcastle werd gewonnen en waarbij Freek de individuele prijs voor de TABA-selectie binnen sleepte! Een prima prestatie die werd beloond met een prachtige Adidas bal (die na later bleek vervolgens werd vergeten om mee te nemen). Als aandenken ontvingen onze jongens een Newcastle United T-shirt en overhandigden wij heerlijke Hollandse chocolade aan de tegenstanders en een unieke vlag van het Olympisch Stadion. Coach Neil gaf aan dat hij graag met een paar teams aan het internationale TABA jeugdtoernooi toernooi in 2006 zou willen meedoen. Hans beloofde dit verzoek met de technische commissie van TABA te gaan bespreken.

De motor van de spelersbus stond al weer te ronken en in een stralende zon reed begeleider Pete ons door de stad naar het hartje van Newcastle waar wij een bezoek brachten aan het imponerende stadion van Newcastle United: Pete gaf een VIP-rondleiding langs de monumentale bad- en kleedkamers; hier stond ook een heel oude massagetafel waar vele grootheden van het Engelse voetbal: Souness, Keagan, Shearer maar ook recent nog Patrick Kluivert, op gelegen hadden. Vandaar werden we rondgeleid door de Skyboxen, het supportershome, de VIP-room,de persruimte om uiteindelijk te eindigen op de middenstip van het heilige gras van 1 van de 2 grootste stadions van Engeland: Newcastle United (Old Trafford van Manchester United is net zo groot: er kunnen 52.000 bezoekers in het stadion).

Dit was ook een uitstekende plek om Pete hartelijk te bedanken voor zijn bijzondere ontvangst; ook voor Pete hadden we een prachtige grote Olympisch Stadion vlag meegenomen; hij genoot zichtbaar van dit bijzondere collectorsitem en beloofde plechtig de vlag in zijn kantoor op te hangen.

Het was inmiddels het eind van de zaterdagmiddag geworden hetgeen betekende dat ons cruiseschip Queen of Scandinavia al weer gereed lag om de haven van Newcastle te verlaten. Pete reed ons in de spelersbus terug naar de haven; we hadden hem maar een paar uur meegemaakt maar het leken wel dagen; we waren allen bijzonder op hem gesteld geraakt: hij was maatschappelijk betrokken, een voetbaldeskundige, en humoristisch; voor één van onze spelers reden voor het volgende citaat: “Waren alle mensen maar zo als Pete, dan was er geen ellende in de wereld.”

Op de boot en in het zonnetje namen 4x Pete en 2x Hans met een lekker biertje plaats in die heerlijke stoelen op het achterdek; we aten vervolgens weer fantastisch in het chique restaurant. Door alle activiteiten van de dag waren onze jongens op de terugweg een stuk rustiger dan op de heenweg; dat gold voor de vaders overigens ook: niemand lukte het meer om opnieuw te gaan nachtbraken! Toch was het geweldig om de avond met elkaar opnieuw door te brengen tussen alle optredende artiesten op het sfeervolle schip. Vanzelfsprekend wisten Aad en Jan het in de nachtclub nog het langst vol te houden. Op zondagmorgen om 9.30 uur voeren we weer de haven van IJmuiden binnen en was het tijd voor de afscheidsspeech.

Piet sloot de trip af met de historische woorden: “Jongens, het spelen en feesten uit het F-, E- en D-tijdperk is voorbij: jullie zijn C-spelers geworden, zitten nu allen op de middelbare school en gaan nu het echte voetbalspel spelen: volgend jaar gaan we voor de echte sportieve krachtmeting.” En toen werd het even heel stil: het einde van een droomweekend, dat velen zich nog lang blijven herinneren, was aangebroken.

Met dank aan Piet, Ton, Jan, Aad, Hans , Hans en onze club TABA.

Hans

160
160