15jul2005
 

Voetbal & Seks

#159 – juli 2005

Buiten klettert de regen op de verlaten straten van Guadalaviar. Guadalaviar. Corazón laat in gedachten nogmaals de naam over zijn lippen gaan. Niet slecht. Dan haalt hij uit zijn kleine rugzakje de kaart van de Montes Universales te voorschijn en bekijkt wat er tot nu toe is gedaan. Hij schrijft zijn bevindingen op in zijn notitieboekje. ‘Eerste wandeldag. Verdwaald onderweg naar Monterde de Albarracín. Kaart lijkt niet altijd te kloppen. Of is het mijn hoofd? Kaart en hoofd zijn in elk geval niet compatible’. Trots op deze woorden vol zelfspot kijkt Corazón de bar rond. Oude spaanse mannen aan het kaarten. De barman schrikt op uit zijn krant omdat hij denkt dat Corazón nog een biertje wil. Maar Corazón zit alweer over zijn kaart gebogen. Waar ging het mis? Hier. En daarna het juiste pad gezocht hoger op de berg terwijl we eigenlijk omlaag hadden moeten gaan. En hij schrijft op: ‘Daardoor te laat in Monterde aangekomen. Geen bar, geen winkel, niets. Met veel moeite een taxi weten te regelen voor rit naar Torres de Albarracín. Sfeer bleef goed. En dat ondanks de steekvliegen’. Nogmaals wrijft hij over de bulten op zijn kuiten. ‘Tweede wandeldag. Mooie afwisselende wandeling van Torres naar Guadalaviar. Bossen, heide, een steile kloof van een drooggevallen rivier en een schitterende onheilspellende onweerslucht aan het eind.’ Freek komt de bar binnen met een drijfnat regenpak aan. “Zit je hier? Arthur en Wil komen zo. Ben je nou alweer met die kaart in de weer?”

Even later zitten de vier kameraden rond de tafel. Op de grond staan twee plastic tassen met daarin de zojuist gehaalde boodschappen: brood, serrano ham, manchego kaas, flessen water en koek. “Ik heb voor morgen een afstekertje gevonden. Scheelt een hele klim en aardig wat kilometers,” zegt Corazón. “Laat zien,” antwoordt Arthur wantrouwend. Corazón laat de weg zien die hij in gedachten heeft. Een brede onverharde weg. “Da’s mooi,” zegt Arthur, “want dan kunnen we morgen mooi wat dingen bespreken. We zouden tijdens deze vakantie een nieuw model voor de organisatie van de sociale zekerheid in Nederland bedenken, weten jullie nog wel?” “En laten we daarbij vooral de gezondheidszorg niet vergeten,”zegt Wil, “want de nieuwe plannen van het kabinet op dit terrein zijn gewoonweg absurd.” “Maar laten we beginnen met het oplossen van de moeilijkheden binnen ons voetbalteam,” oppert Freek, “want als we daar de zaak al niet bij elkaar kunnen houden, hoe moet dat dan op een groter niveau?” Er valt een stilte. Corazón ziet weer voor zich hoe Marcel tegen het zoveel sterkere AFC tot wanhoop van Ruud Gullit de ene magistrale redding na de andere verrichtte. En nu gaat hij ons wellicht verlaten. Dat kan toch zeker niet? Ook de andere drie zitten mijmerend voor zich uit te kijken, vast met hun gedachten bij andere mooie momenten met onze keeper. “Hé jongens, ik heb een goed idee,” zegt Corazón. De anderen kijken hoopvol op.“Potje klaverjassen?” Corazón schudt alvast de kaarten.

Rolando de Corazón

104