15jul2005
 

Voetbal & Sneks

#008 – juli 2005

Eigenlijk hoef je als begeleider op een kinderkamp geen bal te doen, behalve genieten. Zeker als het om een kamp gaat van jongens met een leeftijd onder de tien jaar, die allemaal dezelfde hobby hebben, waarvoor je alleen maar een bal nodig hebt en waar bovendien zoveel vaders en moeders op afkomen dat je je afvraagt of er wel genoeg ruimte voor de kinderen rest. Zo’n tof kamp was het F-kamp van begin juli. Op een bewolkte maar windstille vrijdagavond kwamen de F-zonen uit Mokum met hun vaders en moeders aan op de grote Egmondse voetbalboerderij. Met een groot groen grasveld voor het terras, omringd door bomen. Een zak ballen was voldoende om de jongemannen de wei in te sturen, waarna een paar kratten limonade, fruit en brood genoeg leken om ze probleemloos twee dagen daar achter te laten.

Organisatieleiders Jules en Ben deelden echter toch enkele basisregels mee, maar die waren minimaal. Belangrijkste regel: het kamp is voor alles een feest voor de kinderen. Chefkok Mike was zo ongelukkig geweest om daags voor het Grote Gebeuren een goede vriend te helpen met klussen en daarbij zijn linkervoet zo ernstig te blesseren dat ie geruime tijd het hospitaal in draaide. Ron en Dennis namen zijn rol met verve over en zouden de komende 48 uur zeer smaakvol en gebalanceerd voedsel ter tafel toveren, van pannenkoeken met stroop tot en met pasta in room-champignonsaus. De spelletjescommissie begon op zaterdagochtend met een internationaal voetbaltoernooi, zette voor de middag een ontdekkingsreis in de duinen uit die eindigde met een zandkastelenbouwwedstrijd op het strand, organiseerde in de avond een bloedstollend douane-spel waar menig F-speler nog een nacht van na-spookte en sloot op zondag af met een voetbalbehendigheidsciruit en het immer zenuwslopende penalty-schieten voor jong en oud. Ik kan er nog nerveus van worden.

De sfeer was gedurende dit weekend zo rielekst dat mij als ouder bij thuiskomst het gevoel bekroop dat ik had toen ik thuiskwam van een middelbare-schoolkamp in Parijs: ik wilde terug. Ik was bekaf van het nietsdoen. De voetballers voetbalden, de organisatoren organiseerden, de koks kookten. Wij als ouders/begeleiders mochten eten, drinken, en ja, af en toe wat schoonmaken of afwassen. Het was echter vechten om een taakje te mogen uitvoeren. Moet je thuis eens om komen! Jules, Ben, Ron, Dennis (en natuurlijk ook Mike): jullie verzorgden een heerlijke afsluiting van dit voetbalseizoen, waarvoor veel dank. Graag volgend jaar weer!

Prettige vakantie,

Arturo Frituro

95