03apr2005
 

Voetbal & Seks

#156 – april 2004

Het is dinsdagnacht. Hennie en Corazón zetten hun fietsen op slot voor café De Tweesprong en lopen met stijve ledematen naar de deur. Als ze het etablissement binnentreden worden ze verwelkomd met de gulle lach van de bardame met de kuiltjes in de wangen. “Jongens!” roept ze. “We komen even een laatste halen,” zegt Hennie. “En daar hebben we recht op,” vult Corazón aan, “want wat hebben wij zwaar getraind, niet Hen?” “Nou, inderdaad.” Lachend kijken ze elkaar aan.

Zichtbaar onder de indruk schenkt de bardame de glazen vol. “Dat het jullie dan maar goed moge smaken,” zegt ze. Met de volle glazen begeven de beide vrienden zich naar een tafel om zich daar behaaglijk te installeren.

“Morgen werken, Hen?” “Jazeker, en jij?” “Op zich ben ik vrij. Maar wel lessen voorbereiden, natuurlijk, en een Voetbal & Seks schrijven.” “Nou, aan voetbal in ieder geval geen gebrek vanavond.” Tevreden nippen zij van hun borrel. Dan zegt Corazón: “Hennie, waarover wil je dat ik schrijf?” Onmiddellijk herkent Hennie het citaat van hun beider favoriete dichter Martinus Nijhoff en citeert uit een ander gedicht: “En telkens als ik even knikte dat ik het wist, liet hij het water beven en werd het uitgewist.” Beiden genieten wat na van deze mooie woorden, en dan geeft Hennie als suggestie: “Dat winnende doelpunt, dat was toch de moeite van het beschrijven waard.”

Nou, inderdaad. De opkomst was die avond weer bijzonder groot geweest. En er werd lekker fanatiek gespeeld. Vooral in het begin. Maar hoe lang houd je dat vol? Steeds meer eiste de vermoeidheid haar tol. Er werden alweer flauwe grappen gemaakt. “Jongens, ik heb net bij die scrimmage voor het doel een pepermuntje in Jos’ lichaam verstopt. Wie hem vindt mag hem houden!” had Anton op een gegeven moment geroepen. “Dan wil ik wel een kaart met hoogtelijnen,” antwoordde Corazón. Het was duidelijk: de concentratie raakte zoek. Er werd gespeeld om het winnende doelpunt. Soms leidt dat nog tot een laatste opleving van het spel.

Dat zat er nu echt niet meer in, na bijna twee uur pezen. Niemand liep meer vrij en de spitsen schoten uit pure vermoeidheid naast. Het duurde en duurde maar. Tot Rob van de zondagveteranen een wanhopig afstandsschot probeerde. Minstens twee meter naast het doel. Iemand juichte voorzichtig. Dat werd gretig door de teamgenoten overgenomen. Uitbundige felicitaties van het andere team volgden. Opgelucht lachend maakten de spelers zo een einde aan deze fantastische trainingsavond.

Later die nacht zit Corazón voor het scherm van zijn computer. Het aankondigingsgeluid van Windows heeft zojuist weerklonken. Even staart hij naar het scherm, wanhopig op zoek naar inspiratie. Dan sluit hij de computer weer af. Te laat. Te moe. Tijd voor naar bedje toe.

Rolando de Corazón

88