17mrt2005
 

De titel kan de indruk wekken dat ik bij Taba ga vertrekken, maar dat is zeker niet het geval. Hij slaat op de steun en de cadeautjes die ik naar aanleiding van de overval op 27 november heb gekregen. Van het Grasmat, de schaakclub die hier op vrijdagavond (en soms ook op maandag) haar thuishonk heeft, heb ik een doos met 10 voortreffelijke coronasigaren mogen ontvangen. Maar dat staat in geen verhouding tot wat ik van Taba allemaal gekregen heb: CD-bonnen (op het moment heb ik er maar liefst 8 in mijn portemonnee zitten, waarvan minimaal 7 van Taba), bloemen, enveloppen, een boek, een tijdschrift en natuurlijk een heleboel sigaren. Ook andere voetbalclubs hebben bloemen, fruit, kaartjes en chocola gestuurd.

Mijn verslag in de TABA-treffer over de overval vind ik achteraf verrassend luchtig. Ik schreef het nog diezelfde dag, in goede moed, omdat ik het gevoel had dat het avontuur toch goed was afgelopen. Ik was nog springlevend en hoefde zelfs niet eens in het ziekenhuis te blijven, maar zat gewoon weer lekker thuis, waar ik kon eten wat ik wilde, wanneer ik wilde, sigaren kon roken wanneer ik wilde, en muziek kon draaien die ik wilde. Probeer dat allemaal maar ‘ns in een ziekenhuis. Of als je samenwoont. De dagen erna bracht ik voornamelijk door met de telefoon in de hand. Nooit werd ik zo vaak gebeld. Zoals voorspeld door de arts in het ziekenhuis werd mijn rechteroog de dagen er na nog blauwer. Ik kreeg ook nog wat pillen mee en een uitgebreid verslag dat bedoeld was voor mijn huisarts. Dat ging over nog meer pillen en injecties, dus daar ben ik om gezondheidsredenen maar niet naar toe gegaan, en ook de meegegeven pillen heb ik, eveneens om gezondheidsredenen, allemaal in de vuilnisbak gegooid.

Het blauwe oog en de steekwonden deden geen pijn en genazen voorspoedig. Alleen mijn ribben deden pijn en weerhielden me er anderhalve week lang van om lekker te kunnen inslapen. Nu, 3 maanden later, voel ik ze amper nog.

Tot zover de lichaamlijke kwaaltjes. Omdat ik, behalve door mijn ribben, ook uit mijn slaap werd gehouden door herbelevingen, ben ik 12 dagen na de overval naar Slachtofferhulp gegaan, wat een heel bizondere belevenis zou worden. Niet voor mij, maar, surprise, voor de therapeute. Wat was er dan aan de hand? Naar mijn gevoel niets dus, maar voor haar wel. Terwijl ik rustig en zakelijk vertelde wat er gebeurd was kon ze haar verbazing niet onderdrukken. Ze kon geen enkele emotie ontdekken, vertelde ze me geëmotioneerd en dat had ze nog niet eerder meegemaakt. Wat nu weer? Ze vroeg ze me toch om te vertellen wat er gebeurd was? En toch niet om emotioneel te gaan worden? Uiteindelijk, nadat ik een emotioneel brokje uit mijn keel schraapte, merkte ze haast triomphantelijk op dat ze nu dan toch eindelijk iets had gemerkt. Gefeliciteerd. Het gesprek had me overigens veel goed gedaan, en toeval of niet, mijn ribben deden vanaf die dag een stuk minder pijn. De tweede afspraak, twee weken later, was een formaliteit. Ik vulde wat papieren in en kreeg te horen dat ik niet meer terug hoefde te komen. Beetje jammer, maar ik begreep ‘t wel.

Daags na de overval had het Taba-bestuur al besloten dat niemand voortaan nog alleen zou mogen afsluiten, en dat is sindsdien ook niet meer gebeurd.

De herbelevingen zijn nu, drie maanden later, zo goed als verdwenen. Alles bij elkaar heb ik me 3 dagen ‘ziek’ gemeld. Niet veel misschien, maar van ‘thuis een slachtoffer zitten zijn’ ging ik me ook niet beter voelen. Met dit verslag hoop ik de gebeurtenis af te ronden en, in agogentaal, het een plaatsje te geven. En ik denk dat dat wel gaat lukken. Van Taba heb ik in ieder geval alle mogelijke steun gehad. Nogmaals, bedankt!

Werner

154
154