17mrt2005
 

Voetbal & Sneks

#007 – maart 2005

In de vorige Treffer riep ik iedereen op om mij zijn/haar mooiste sneeuwfoto op te sturen. Ik had die dag lang buiten gespeeld, met mijn zoon, tot een uur of negen ’s avonds. Sneeuwpoppen maken en sleeën, in het Sarphatipark, dat omgetoverd was tot een sprookjesbos. Het was voor het eerst dat hij dat bewust meemaakte, zoveel sneeuw. En het zou die nacht wel twintig graden gaan vriezen. Spannend! In Friesland weliswaar, maar toch. We hebben genoten. Vandaar mijn spontane oproep in de Treffer, die ik ’s avonds direct na binnenkomst intypte en naar hoofdredacteur Corazón stuurde. Dat is nu twee weken geleden.

De reacties op mijn oproep waren overweldigend. Ik kreeg zelfs mot met de postbode, die een aanhangertje achter zijn karretje had moeten spannen om alle inzendingen op tijd bij mij te kunnen bezorgen. In huize Frituro waren de kroketten niet aan te slepen, want de deskundige doch immer hongerige jury had overwerk aan het beoordelen van alle inzendingen. Ze zijn er nog niet uit.

Intussen is het lente geworden. Vanmiddag met de F en de E getraind bij een temperatuur van zeventien graden boven nul. Ieders knoppen gingen open, van alle mensenkinderen op het veld.

Ik woonde een tijdje met vrouw en zoon in Midden-Amerika (m’n dochter was toen nog niet geboren). We runden een hotelletje, zoals dat heet, aan de Stille Oceaan. Eens, op een dag in februari, werd het daar plus 42 graden. Er kwamen twee meiden het restaurant ingesjokt (het is eigenlijk meer opgesjokt want je moest een trappetje op en dan kwam je op een grote veranda met uitzicht op zee en wat lullige hekjes eromheen want ramen zaten er natuurlijk niet in). De dames waren daags daarvoor ingevlogen uit Whitehorse, Canada. Op dat moment was het in Whitehorse minus 40 graden.

Zo is het winter en zo is het lente. En die foto’s? Ach, die komen nog wel ‘ns.

Arturo Frituro

103