20feb2005
 

Voetbal & Sneks

#006 – februari 2004

We zijn in Frankrijk. Dat komt zo: mijn zus woont er. Dus komen wij er wat vaker. Ze woont met man en zoon in het westen, aan zee. Dus geen ski-pistes (jammer, eerlijk is eerlijk). Maar wel een prachtige kustlijn en een grijs-blauw-groen-oranje zee die gaat zo ver als je kunt kijken, dus tot aan een horizon waar de zee de hemel ontmoet. Meest kraakheldere luchten, dat wil zeggen een lage luchtvochtigheid, terwijl het toch soms stort van regen of hagel. En dan waait de wind regelmatig de vouwen uit je broek. Ik snap er niet veel van, van de natuur. Ook ‘s nachts is het kraakhelder, dus je kijkt je ogen uit. Ik heb wel ‘ns horen zeggen dat iedere dode mens een eigen ster heeft. Ik denk dat dat echt waar is.

Maar goed, er moet ook gevoetbald worden. Bijvoorbeeld door Rijk uit de F3, die sinds de blessure van zijn vadertje voor twee moet spelen:

De voregge wedstrijd van de F3 was een topper. Het was 1-0 voor de tegenstander, fc De Meer. Ik kreeg de bal aangespeeld van Robbert en liep het hele veld over, langs de lijn. Ik passeerde de grootste jongen in het team van de tegenstander, en tikte de bal heel even voor het doel. Ik schoot zo hard als ik kon. Hij kwam in de lange hoek, oftewel ik scoorde de 1-1. Daarna kwam al snel de 2-1. Van ons. Niels kreeg de bal aangespeeld door Ruben. Niels naderde het doel. Hij liep schuin naar de korte hoek. Hij schoot net langs de kieper. en toen was het dus 2-1. Maar het was nog niet afgelopen, want de tegenpartij scoorde in de laatste minuut 2-2.

We reden vanmiddag over een D-weggetje, zomaar even een eindje toeren door de Vendée, met de mannen: Rijk, ik, m’n zwager en m’n vader, die ook was overgekomen. Rijk had net zijn voetbalverhaal verteld. In het straatje waar we doorheen reden zag ik een uithangbord, iets over bier. Piepende remmen. We dronken de verlate derde helft in Champ-Saint-Père. We l . . .

Arturo Frituro

78