05feb2005
 

Zaterdag 5 februari 2005

De hele morgen al leek de zon warmer dan anders. De E5 – met de trouwe spelers Nora op doel, Chaïm, Jelte en Geerte in de verdediging, Mara, Linde, Maaike, Jan en Teun op het middenveld en Eline in de voorhoede – én de onnavolgbare nieuwelingen Myrd en Luc hadden er zin in.

Al na een paar minuten was het raak en maakte Luc met zijn elastieke benen de 1-0. Dat liet Myrd niet op zich zitten: al slalommend maakte hij 2-0. Het rook naar meer en het hele team kreeg vleugels. Het middenveld stond als een huis: Maaike hing als een terriër aan de benen van haar tegenstander, Linde week geen centimeter en ook Mara was lastig te passeren. Achter hen dolde Geerte menig tegenstander en werkte de altijd betrouwbare verdediger Chaïm elke bal geroutineerd weg. Na de 3-0 van Luc brak de tegenstander toch opeens uit: 3-1. Maar voor het overige had Nora, de geweldige keeper, alle ballen klemvast. Waarna ze met een verre uittrap het middenveld weer aan het werk zette. Teun, klein maar dapper en watervlug. Jan, vorig jaar wekenlang topscorer en Jelte, voorheen doelman, maar sinds kort enthousiast verdediger en soms spontaan ook middenvelder. En dan was er de voorhoede van Myrd, Luc en natuurlijk Eline, al wekenlang elke wedstrijd goed voor minstens één goal. Keer op keer draafden zij met z’n drieën naar het vijandelijk doel. Na een prachtige aanval, waarbij het hele team als één man/vrouw samenwerkte, maakte Myrd de 4-1.

In de pauze rook het gras op de één of andere manier lekkerder dan vorig jaar. In de tweede helft ging Myrd op doel, zodat Nora ook haar voetbalkwaliteiten kon uitleven. Maar na de rust wilde de bal er lange tijd niet meer in. Tot in de 42e minuut Eline, die onvermoeibaar het hele veld doorkruiste, toch nog de 5-1 op haar schoen kreeg. En nog was het niet gedaan. Vlak voor het eindsignaal trok Geerte slim op over links en scoorde, via de paal, 6-1. De chips smaakten beter dan ooit.

Marijke Verduyn

66
66