05nov2004
 

Voetbal & Sneks

#003 – november 2004

Het was pak weg 1986. Baft, Corazón, Freekk, Kappetein Hen, Ossie fa waka, Ritchiebaby, Ruudje en ik (dus niet Bart, Hanne, Jos, Jan, Jacques, Jaap, Rob en ik, die momenteel de pupillentrainerscursus volgen) hadden een zaalvoetbalteam, en deden mee in de amsterdamse studentensportcompetitie. Ik herinner mij nog de zonderlinge namen van de teams: cirkel in het gras, nec-nac bij 1-1 gestaakt, meditatief moment. Dat laatste was mijn eigen team. We speelden vaak ’s avonds laat, om een uur of tien, half elf. Kon je voor die tijd nog wat studeren of lekker eten en daarna Sky TV kijken (met om zes uur de Brady Bunch en om half zeven Mister Ed).

We voelden wel wat voor veldvoetbal, mede omdat het zaalvoetbalteam uit elkaar dreigde te gaan vallen door vroeg-afstuderende teamgenoten die na het behalen van hun diploma niet meer mee zouden mogen ballen. Bij TABA was het een losgeslagen bende, waar het roken van een wietje geen direct gevaar voor gevangenisstraf zou opleveren. Nou ging het ons in eerste instantie om een groene grasmat, maar deze wetenschap was mooi meegenomen. Wij naar TABA, volgens de overlevering was dat rond ‘89.

In het begin was het ronselen geblazen. Hoewel ik de namen van de teamleden van het eerste uur natuurlijk nog paraat heb, zal ik de lezer daar niet verder mee vermoeien. Is trouwens ook een beetje omdat dat niet leuk is voor de jongens die er wat later bij kwamen en die toch het gevoel moeten hebben er helemaal bij te horen. Respect.

Ons team is een mirakel. Het raakt ook na vijftien jaar niet echt in verval. Ons geheim? Het wedstrijdformulier. Uitleg. Na een competitiewedstrijd vult de aanvoerder een wedstrijdformulier in. Het is een drievoudige doorslag: eentje gaat naar de KNVB, eentje naar de thuisspelende ploeg en eentje naar de uitspelende. Onze aanvoerder deelt het ons toebehorende doorslagje uit aan de teamgenoot die in de wedstrijd het meest boven zichzelf uitsteeg. Zo leuk. We vechten er wekelijks voor, we informeren tijdens de wedstrijd naar de lijst van genomineerden en tippen teamgenoten bij aanvoerder Corazón (hij beslist altijd alleen, maar nominaties zijn immer welkom). Na de uitreiking mobielt de gelukkige zijn partner thuis of er straks iets te vieren valt, of dat het vanavond gewoon weer bij chips en cola blijft…

Eén á twee keer per jaar kom ik thuis met zo’n formulier. Na de inherente huiselijke festiviteiten hangt het nog een tijdje aan het prikbord. Vanmiddag had ik er eentje in mijn handen, zojuist verhuisd naar de oudpapierdoos op de gang. Ik had dun papier nodig om de kicksen van m’n zoon mee vol te proppen: zeiknat na de training van vanmiddag terwijl het zaterdag weer spelen geblazen is. Zegt u: pak een krant. Zeg ik: goed idee, maar in combinatie met dat wedstrijdformulier zal het zaterdag nog beter gaan. Ik geloof in de kracht van het wedstrijdformulier.

Arturo Frituro

104