09okt2004
 

Zaterdag 9 oktober 2004

De zon was nog maar net op toen TABA D2 ‘thuis’ aantrad tegen de D3 van Abcoude. Maar het was wel een stralende zon. Thuis spelen is spelen op het achterafveld van Wartburgia, dat nog steeds niet wil voelen als thuis. “Dit is toch wetra?” informeerde Gert, de vader van Wander. “Of was het nou turfmolm?” Yond, de moeder van Simon, zuchtte vermoeid. “Weet je dat nou nog niet? Dit is rubber. Rubberingestrooid gras. Of grasingestrooid rubber, daar wil ik van afwezen.” Terwijl we nog wat afwezig naar het kunstige groen stonden te staren, in afwachting van de dingen die gingen komen, bleek de D2 toch op echt gras te kunnen spelen, op een belendend veld. Dat had trainer-coach Frank althans besloten. Maar enkele minuten na de aftrap greep het bestuur van Wartburgia in. Er mocht pas om 11 uur op dit grasveld worden gespeeld. Nu zou het nog te nat zijn. Daar dacht iedereen natuurlijk het zijne van. “Nat? Hoezo nat?” De wedstrijd werd evenwel verplaatst van gras naar rubber en begon opnieuw.

De zon scheen nog steeds even vrolijk, maar de echte bezieling ontbrak. Kwam het door de afwezigheid van de twee spitsen, Marcus en Denzel (die vorige week bij De Meer nog de winnende goal had gescoord)? Lag het aan de blessures van Thijs en Cas, waardoor er geen wisselspelers waren? Was het de schoolreis waarvan sommige spelers nog niet helemaal hersteld waren? De veters, die steeds maar los zaten? Of toch het rubber waarvan Sierk in de loop van de wedstrijd nog een partikel in zijn oog kreeg?

Toch waren er in de eerste helft een paar mooie acties te bewonderen. Een geweldige rush naar voren van Sierk, maar helaas liep er niemand mee, zodat de actie in de buurt van het doel strandde. Een snijdende dieptepass van Tessel. Luuk kwam, na een goeie kap- en draaibeweging in scoringspositie, wat de TABA-ouders een eenparig “Schiet!” ontlokte. Maar de bal werd geblokt. Een corner van Abcoude in de 9e minuut werd handig weggewerkt. Jasper en Simon verrichten goed verdedigend werk. En Isani liet een bal erg fraai uitlopen. Maar het wachten was op enig vuurwerk. Dialoog langs de lijn: “Ze spelen best goed.” “Wie?” “Nou eh, Abcoude.”

In de 16e minuut leek het allemaal goed te komen. TABA kreeg een corner, die mooi werd genomen door Thijs (die vorige week nog met een klassieke inswinger scoorde). Ramon had de 1-0 op zijn slof, maar liet de kans van schrik voorbijgaan. Vlak daarna raakte Thijs geblesseerd aan zijn knie, verrichtte Max zijn eerste goede redding en moest er weer eens een veter worden gestrikt. Een matte fase in de wedstrijd, daar waren de toeschouwers het wel over eens. Gelukkig was het toen rust. De spelers waren wel toe aan een bekertje limonade en wat peptalk van de coach. Teambegeleider Toke: “Ik moet wel erg ver lopen voor die limonade. Schrijf dat ook maar op.”

Na de rust, die door Frank was benut om tactische wisselingen in het team door te voeren, werd het er niet meteen beter op. Het spel wilde maar niet breed worden, het loopwerk bleef ondermaats en de passing onnauwkeurig. Het was dan ook geen wonder dat in de derde minuut vanuit een vrije trap door Abcoude werd gescoord, 0-1. Ook de tweede helft gaf enkele mooie momenten te zien. In de 8e minuut was er een strak genomen corner van Igor, die helaas zonder gevolg bleef. Twee minuten later liep Max spectaculair ver uit, raakte vervolgens de bal niet goed en moest toen heel snel terug naar het doel, waar hij vervolgens een geweldige redding verrichtte. Dit kunststuk verrichtte hij nogmaals (uitlopen, blunder, redding) in de 15e minuut; de spannendste momenten van de tweede helft, van de hele wedstrijd misschien wel. In de 16e minuut was er nog een kansje voor Wander, na goed voorbereidend werk van Ebu en Sierk en in de 20ste minuut schoot Tessel van afstand een meter naast, met links. “Nog even volhouden jongens. Eén minuut nog” riep de coach van Abcoude. “Het kan nog jongens”, riep Frank, “nog tien minuten.” In de praktijk werden het er drie. Er vielen geen doelpunten meer.

Deze ‘rommelpot’ (Frank) eindigde dus in 0-1. De wat gedrukte stemming klaarde snel op, toen we nog even op het hoofdveld (van grasingezaaid gras) van Wartburgia in het zonnetje naar een dameswedstrijd van de thuisclub gingen kijken. Ze speelden tegen een team dat Arsenal bleek te heten, maar dat zo te zien over weinig explosief materiaal kon beschikken. Tot onze verbazing rukte net de keepster van Wartburgia op naar het doel van de tegenpartij om daar eenvoudig te scoren. In de volgende minuten verdwenen nog enkele ballen in het Arsenal-doel. Tussenstand, met nog een kwartier op de klok: 39-0. Daarbij vergeleken was 0-1 wel een erg mooie nederlaag. Toen toog iedereen toch nog tevreden fluitend huiswaarts.

Janet

88
88