23sep2004
 

Voetbal & Sneks

#001 – september 2004

Het is zaterdagmorgen, half zeven. Rijk (F3, vorig jaar F5) staat op. Vader ligt nog in z’n warme bedje, maar met één oog kijk ik door het raam naar buiten: het is heel licht, de lucht is blauw en het is windstil. Dat laatste weet ik omdat de kastanjeboom aan de overkant van de binnentuin niet beweegt. Kortom: het belooft een mooie dag te worden. Vandaag begint de competitie weer, daarom is Rijk natuurlijk ook zo vroeg uit de veren. Hij komt de slaapkamer binnen, geheel in tenue: sokken (nieuw), broek, shirt en kicksen (oud). ‘Eigenlijk moet ik nieuwe’ zegt ie, wijzend op z’n schoenen. ‘Ook goeiemorgen’, zeg ik.

In de zomermaanden lig ik op zaterdagochtend toch zeker tot tien uur op bed, en word daarna langzaam wakker met een kop koffie en een vers krantje. Maar nu is het pas acht uur en zitten we al op de fiets. Dochter voor op mijn transportdrager, zoon bestuurt z’n eigen brikkie. We fietsen de bekende route naar TABA. Ceintuurbaan af, de Amstelbrug over. Rechtsaf langs de Weesperzijde, waar vroege roeiers de ochtenddauw van het water maaien (hoe laat zijn díe dan opgestaan?). Ik kijk naar m’n zoon, fietsend en babbelend over van alles en nog wat, geloof ik. We steken de drukke straat bij de Berlagebrug over en vervolgen onze weg, dwars door De Omval, en dan richting Weespertrekvaart. Tot slot de dijk af, vaart maken, de scherpe-bocht-links-zonder-te remmen het voetpad op, en aan de rechterkant liggen onze velden in zicht. Bij TABA staat de koffie klaar, alsmede een batterij aan lotgenoten. Zonnestralen breken door de laaghangende mist heen en vullen me, samen met de koffie en de aanblik van dat onbetreden biljartlaken van 100 bij 100 meter, met een gelukzalig gevoel. Een wereldstekkie.

Negen uur, de scheids fluit voor aanvang van de eerste helft. Ik weet niet wat ik zie. Rijk scoort achter mekaar. Eén keer, twee keer, drie keer zonder tussenkomst van enig ander doelpunt: een zuivere hattrick! Bijgekomen van de eerste emoties rakel ik koortsachtig de statistieken van vorig jaar op. De eerste wedstrijd toen was tegen TOS-Actief, we verloren kansloos met 8-0. Nee, dan vandaag. Als het eindsignaal klinkt, blijkt het 6-1 voor onze jongens. En dan moeten we nog penalties nemen. Het is die zomervakantie geweest, in combinatie met een niet aflatende inzet, het slimme samenspel, het royale gebruik van de vrije ruimte, het voortdurende bewegen (ook zonder bal) en het continu blijven kijken. Ja, trainer Hanne is terecht blij met dit team, dat in een jaar tijd een enorme sprong voorwaarts maakte.

Deze dag kan niet meer stuk, temeer omdat opa Wim vandaag ook langs de lijn stond. Die denkt natuurlijk dat dit normal is. Nou, daar kunnen we pas over een paar weken iets meer van zeggen. Maakt voor Rijk verder niet uit: in de kantine verlaat het eerste broodje kroket de dampende keuken, richting onze spits. En ‘s middags loopt hij op nieuwe kicksen. Opa, jij mag vaker komen.

Arturo Frituro

134